شتر خونآشام در اواخر دورهی میوسن در سرزمینهایی زندگی میکرد که امروزه بخشهایی از تگزاس و اکلاهما را تشکیل میدهند. این جانور پاهایی بلند و باریک داشت و ساختار گردنش به زرافه شباهت داشت.
حدود ۱۳ میلیون سال پیش، شترهایی با چهار دندان نیش بزرگ و خمیده در آمریکای شمالی زندگی میکردند
عجیبترین ویژگی آن، دندانهای نیش بود. در هر طرف فک بالایی شترهای نر، یک دندان نیش بزرگ با نوکی تیز و خمیده به سمت عقب قرار داشت و درست پشت آن، دندان نیش کوتاهتری دیده میشد. بهاینترتیب، جانور چهار دندان نیش در فک بالایی خود داشت.
بررسی فسیلها نشان میدهد بزرگی این دندانها صرفاً به جثهی شتر مربوط نبود. برخی خویشاوندان این گونه، با وجود داشتن جمجمههای بزرگتر، دندانهای نیش کوتاهتر و کندتری داشتند.
نکتهی جالب اینکه دندانهای نیش غولپیکر فقط در شترهای نر دیده میشدند. مادهها با وجود داشتن جثهای تقریباً مشابه، دندانهای نیش بسیار کوچکتری داشتند. پژوهشگران هنوز نمیدانند نیشهای بزرگ نرها دقیقاً چه کاربردی داشتهاند، اما تفاوت اندازهی دندانهای نیش میان دو جنس در شترهای امروزی نیز دیده میشود.
با وجود ظاهر ترسناک، شتر خونآشام کاملاً گیاهخوار بود. دندانهای آسیای هلالیشکل آن برای جویدن برگها سازگار شده بودند و هیچ نشانهای وجود ندارد که این جانور از خون یا گوشت تغذیه میکرده است. …


دانلود از کافه بازار
