هایدگر هشدار می‌دهد که در نگاه تکنولوژیک، همه‌چیز حتی مقام انسانی، صرفاً به عنوان یک «منبع» و ابزار دیده می‌شود.

«ایدئالیسم تحلیلی» را باید بیش از آنکه صرفاً کتابی درباره یک نظریه فلسفی بدانیم، روایتی از یک جست‌وجوی فکری دانست؛ جست‌وجویی که از حکمت و عرفان ایرانی آغاز می‌شود، از کانت و هوسرل و هایدگر عبور می‌کند، با مولوی هم‌سخن می‌شود و در نهایت به این پرسش بازمی‌گردد که آیا آگاهی واقعیت بنیادین جهان است؟