او در پانزدهمین سال و نهمین ماه زندگیاش، در میان غبار خشونت، ترس و بیتفاوتی سیستمی که باید پناهگاهش میبود، جان باخت.
داستان سوگند، نه یک حادثه یا یک «اتفاق ناگوار خانوادگی» در جغرافیای دوردست کرمانشاه؛ که زخمی عمیق بر پیکرهی جامعهای است که «ولایت قانونی» را بر «حق حیات» مقدم داشته و «مدرسه» را نه یک پناهگاه امن، که تنها دفتری برای ثبت غیبت و حضور میبیند.
صبح ۲۳ آبان، وقتی سوگند با اصرار پدری که گویا از پیش، سایهی تهدید را بر سرِ دخترش گسترده بود، از در مدرسه خارج شد، ساعت ۹:۰۵ صبح بود. در آن لحظات، مدرسه کجا بود؟
مدیر مدرسه، به عنوان امین جان دانشآموز، در کدامیک از پروتکلهای اداریاش گم شده بود که نتوانست یا نخواست مانع خروج مشکوک سوگند شود؟
بازداشت مدیر مدرسه به اتهام «قصور و سهلانگاری»، اگرچه مرهمی بر داغ خانواده نیست، اما نقطه عطفی در «مسئولیت نهادی» محسوب میشود.
سالهاست که کارشناسان علوم تربیتی هشدار میدهند مدرسه تنها محل انتقال فرمولهای ریاضی و قواعد زبان نیست. مدرسه، خط مقدم تشخیص آسیبهای اجتماعی است.
وقتی دانشآموزی، با اضطراب و هراس، درخواست کمک میکند یا نشانههایی از فشار غیرمتعارف در خانواده را بروز میدهد، مدیر مدرسه نه یک کارمند ساده، که یک «مداخلهگر اجتماعی» است.
تماشای خروج دختری که ترس در چشمانش موج میزند، با استناد به «ضوابط اداری» و تحویل دانشآموز به ولی، در حالی که احتمال خطر میرود، قصوری است که تاریخ آموزش کشور را با سؤالات بیجواب روبهرو میکند.
مدیران مدارس ما باید بیاموزند «قانون حمایت از کودک» از «آییننامهی انضباطی مدرسه» فراتر است؛ و در لحظات حیاتی، دانش روان شناسی تربیتی و قدرت تصمیمگیری بحرانی، بر هر بخشنامهی اداری مقدم است. …


دانلود از کافه بازار




































































































