آیتاللهالعظمی شبیری زنجانی از جمله مراجعی بود که در طول حیات پربرکت خود، نماد اخلاق و الگوی عملیِ «اسلام رحمانی» بود. گرچه عدهای فشار آوردند تا ایشان را وارد بازیها و خطکشیهای سیاسی و جناحی کنند، اما ایشان هرگز حاضر نشد از مسیر اعتدال و میانهروی خارج شود. ایشان بهتماممعنا، مرجعی جامعنگر بودند که سعی بسیاری داشتند نهتنها در گفتار، بلکه در مقام عمل نیز معرف دین اصیل و مکتب اهلبیت (ع) باشند. آیتالله در برابرِ تندروی، میانهروی؛ در برابرِ تندخویی، خوشاخلاقی؛ و در برابرِ ترشرویی، مهربانی را برگزید تا به جای «دفع»، مظهرِ «جذب حداکثری» باشند.
اگر بخواهیم این تفاوت در رویکرد «جذب حداکثری» و «دفع حداقلی» را به عینه ببینیم، شاید بهتر باشد در خطبههای نماز جمعه تأملی دوباره داشته باشیم تا درک کنیم ائمه جمعهی نسل قدیم، پیش از ایرادِ خطبههای گیرا و استدلالی، مراقب بودند که خوشان اول عامل باشند تا رفتار و گفتارشان موجب طرد جوانان از دین و مذهب نشود.
نمونهی صادقِ دیگر از این تفاوت را میتوان در تبریز، اصفهان و تهران مشاهده … …
