آقای زیدآبادی در یادداشتی درباره مواضع اخیر دکتر مؤمنی در قبال سیاستهای اقتصادی دولت آقای پزشکیان، نسبت به پیامدهای سیاسی این مواضع هشدار داده است. از نظر او، در شرایط حساس کنونی، سخنان مؤمنی ممکن است، آگاهانه یا ناخواسته، او را در کنار جریانهایی قرار دهد که در جهت تضعیف دولت حرکت میکنند.
زیدآبادی از همین منظر توصیه میکند اگر چنین جایگاهی انتخاب آگاهانه مؤمنی نیست، در انتخاب واژهها و نحوه نقد دولت احتیاط بیشتری به خرج دهد.
او همچنین وضعیت کشور را به حرکت بر روی «دریاچهای یخزده» تشبیه میکند و حمایت سیدمحمد خاتمی از پزشکیان را نشانهای از درک حساسیت شرایط و ضرورت حفظ ثبات دولت میداند.
اما مسئله را میتوان از منظر دیگری نیز طرح کرد. در چنین شرایطی، آنچه بیش از همه به احتیاط نیاز دارد، زبان منتقد است یا سیاستهایی که مستقیماً بر زندگی مردم اثر میگذارند؟
حذف ارز ترجیحی تصمیمی نیست که بتوان آن را صرفاً در چارچوب مناسبات سیاسی و ملاحظات مربوط به موقعیت دولت ارزیابی کرد. این سیاست مستقیماً با قیمت کالاهای اساسی و قدرت خرید مردم ارتباط دارد؛ آن هم در اقتصادی که سالهاست تورم، تحریم، کاهش قدرت خرید و عدم اطمینان، توان اقتصادی جامعه را فرسوده است و اکنون نگرانیهای ناشی از جنگ نیز بر آن افزوده شده است.
مسئله فقط این نیست که یک سیاست اقتصادی به لحاظ نظری چه مزیتی دارد. مسئله این است که جامعهای که سالها هزینه به اصطلاح جراحیهای اقتصادی را پرداخته، تا کجا میتواند تاب بیاورد.
وقتی فشار اقتصادی به تجربه مشترک بخش بزرگی از مردم تبدیل شده، هشدار دادن درباره پیامدهای یک سیاست امتحان پس داده نه اقدامی علیه دولت، بلکه بخشی از مسئولیت اجتماعی است. از این منظر، اینکه دکتر مؤمنی آگاهانه انتخاب کرده باشد در کدام جایگاه سیاسی قرار بگیرد، چندان موضوعیت ندارد.
گاهی این وضعیت است که آدم را انتخاب میکند. وقتی یک اقتصاددان با واقعیتهای اقتصادی جامعه مواجه است و سیاستی را میبیند که به … …
