خاندان رومانوف از سال ۱۶۱۳ تا ۱۹۱۷ میلادی، بیش از سه قرن بر روسیه حکومت کرد و در این مدت، مجموعه ای از باشکوه ترین کاخ های جهان را بنا نهاد. کاخ شاهزاده رومانوف نه تنها محل سکونت اشراف بود، بلکه نمادی از قدرت مطلقه، ثروت افسانه ای و نفوذ سیاسی این دودمان در صحنه اروپا و آسیا به شمار می رفت.
معماری خیره کننده، گنجینه های هنری و باغ های بی نظیر این مجموعه ها، امروزه به عنوان میراث جهانی یونسکو شناخته می شوند و سالانه میلیون ها گردشگر را به روسیه جذب می کنند. پیدایش کاخ های رومانوف و سنت کاخ سازی
در اوایل سلطنت رومانوف ها، کاخ های چوبی ساده در مسکو و مناطق اطراف استفاده می شدند. اما با روی کار آمدن پتر کبیر (پتر اول) در اواخر قرن هفدهم، موج عظیمی از مدرن سازی و اروپایی سازی آغاز شد. این تزار، پایتخت را از مسکو به سن پترزبورگ منتقل کرد و از معماران ایتالیایی، فرانسوی و آلمانی خواست شهری بسازند که هم پایه ورسای و آمستردام باشد.
سنت کاخ سازی رومانوف از آن زمان، ترکیبی از هنر باروک ایتالیایی، کلاسیک فرانسوی و عناصر بومی روسی شد. هر تزاری سعی می کرد کاخی باشکوه تر از سلف خود بسازد تا برتری خود را در داخل و خارج کشور به رخ بکشد. این رقابت معماری، مجموعه هایی خلق کرد که امروزه از عجایب جهان محسوب می شوند؛ از کاخ زمستانی عظیم گرفته تا کاخ کاترین با اتاق کهربای افسانه ای.
کاخ زمستانی؛ نماد قدرت مطلق تزارها
کاخ زمستانی در قلب سن پترزبورگ، معروف ترین کاخ از مجموعه کاخ های رومانوف است که بین سال های ۱۷۵۴ تا ۱۷۶۲ به دستور الیزابت پترونا، دختر پتر کبیر، ساخته شد. معمار این بنا، بارتولومئو راسترلی ایتالیایی بود که آن را به سبک باروک متأخر با نماهای سبز و سفید طراحی کرد.
این کاخ بیش از ۱۰۰۰ اتاق دارد و در مساحتی نزدیک به ۲۳۰ هزار مترمربع بنا شده است. در ابتدا، این کاخ اقامتگاه اصلی تزارها در فصل زمستان بود؛ اما در دوران کاترین بزرگ (کاترین دوم) به گنجینه ای برای جمع آوری آثار هنری تبدیل شد. امروزه موزه هرمیتاژ در همین کاخ جای دارد و بیش از سه میلیون اثر هنری را در فضای داخلی خود نگهداری می کند. …
