این پروژه که با نام رصدخانه ترکیبی برای سیارات فراخورشیدی شبیه زمین (HOEE) شناخته میشود، با هدف ایجاد یک "کسوف مصنوعی" انجام میشود که امکان شناسایی سیاراتی یک میلیارد برابر کمنورتر از ستارههایشان را فراهم میکند.
ایده اصلی، همانطور که ولادیمیر آیراپتیان، اخترفیزیکدان ناسا، توضیح داده است، ساخت یک رصدخانه ترکیبی است که تلسکوپهای عظیم زمینی را با یک "سایه ستاره" فضایی ترکیب میکند که تابش خیرهکننده ستاره را مسدود میکند و نور سیارات کمنور را آشکار میسازد.
سایه ستاره پیشنهادی که قطر آن ۱۰۰ متر (۳۲۸ فوت) خواهد بود، به مدار ۱۷۵۰۰۰ کیلومتری بین زمین و ماه پرتاب خواهد شد. این تلسکوپ در کنار قدرتمندترین تلسکوپهای زمینی که در حال حاضر در دست ساخت هستند، مانند تلسکوپ بسیار بزرگ (ELT) رصدخانه جنوبی اروپا که قرار است تا اواخر دهه ۲۰۳۰ اولین نور علمی خود را در صحرای آتاکاما در شمال شیلی ببیند، و تلسکوپ غولپیکر ماژلان (GMT) کار خواهد کرد.
به گفته جان ماتر، ستارهشناس برنده جایزه نوبل ۲۰۰۶، این "کمان ستارهای" میتواند این تلسکوپها را به "قدرتمندترین ابزارهایی که تاکنون برای کشف سیارات طراحی شدهاند" تبدیل کند.
کمان ستارهای به گونهای طراحی شده است که سبک باشد و وزنی بین ۱ تا ۱.۶۵ تن داشته باشد تا پرتاب و هدایت مداری آن را تسهیل کند. این تلسکوپ به شکل یک گل با ۲۴ تا ۴۸ گلبرگ تاشو خواهد بود که با محاسبات دقیق ریاضی برای جلوگیری از حداکثر میزان نور طراحی شدهاند. مدار آن همچنین میتواند با استفاده از نیروی محرکه هیدروژن داغ تغییر کند و هرگونه تداخل نوری با تلسکوپهای زمینی را به حداقل برساند.
این تیم پیش از این مرحله اول پروژه را که توسط برنامه مفاهیم پیشرفته نوآورانه (NIAC) ناسا تأمین مالی شده بود، به پایان رسانده و پیشنهادی برای مرحله دوم ۷۵۰،۰۰۰ دلار برای دو سال مطالعه اضافی ارائه داده است. در صورت تأیید، این پروژه میتواند حدود ۱ میلیارد دلار هزینه داشته باشد که به طور قابل توجهی کمتر از رقیب خود، رصدخانه جهانهای قابل سکونت (HWO) است که تخمین زده میشود حدود ۱۱ میلیارد دلار هزینه داشته باشد.
آیراپتیان میگوید، این پروژه روشی سریعتر، ارزانتر و کارآمدتر برای کشف سیارات شبیه زمین ارائه میدهد و به طور بالقوه درک ما از جهان و احتمال حیات فرازمینی را متحول میکند.
