«تاریخی»، زیرا سه سران دولت هرگز یک نشستی سهجانبه رسمی نداشتهاند؛ در واقع، این دیدار همچنین «بیسابقه» توصیف شده است. و «یالتا»، زیرا بسیاری شباهتهایی با کنفرانس سال ۱۹۴۵ برگزار شده در شهر کریمه قائلاند که در آن «سه قدرتمند»—وینستون چرچیل، نخستوزیر بریتانیا، فرانکلین روزولت، رئیسجمهوری امریکا و ژوزف استالیت، رهبر شوروی—درباره وضعیت اروپا پس از جنگ جهانی دوم زمانی که از دست نازیها آزاد شده بود، گفتوگو کردند.
رد تقسیمات هراسانگیز قدرت
مقایسه دوم مایه تمجید نیست: آن کنفرانس بهعنوان زمینهساز تسلط کمونیستها بر اروپای شرقی تا سقوط دیوار برلین در ۱۹۸۹ دیده میشود. کسانی که از یالتای دوم هشدار میدهند، دلالت بر این دارند که ممکن است سه رهبر از دیدار برنامهریزیشده هفته آینده برای تقسیم جهان بین خود استفاده کنند.
این یک تصویر هراسانگیز است، به دلایل مختلف—از جمله اینکه، در حالی که تاریخ قطعاً راهنمای مفیدی است، عادت به دائماً دیدن رویدادهای کنونی از خلال دوران جنگ جهانی دوم واقعیتهای زمان بسیار متفاوتی را که در آن زندگی میکنیم نادیده میگیرد.
چندقطبیبودن، معاملههای قدرتهای بزرگ را محدود میکند
برای شروع، «سه بزرگ» نام مناسب و بجایی داشتند و میتوانستند تصمیم بگیرند گویی سایر کشورها صرفاً مهرههایی روی یک صفحه شطرنجاند. در سال ۱۹۴۵، سهم آمریکا از تولید ناخالص داخلی جهانی تنها حدود ۵۰ درصد بود؛ امروز این سهم حدود نصف آن است. آمریکا، چین و روسیه همچنان قدرتهای بزرگاند، بله، اما ما در حال ورود به دورانی از چندقطبی فزاینده هستیم که در آن قدرتهای میانرده و اتحادی از کشورهای کوچک میتوانند — و واقعاً هستند که — نقشآفرینی کنند. این واقعیت که ملاقات مورد انتظار قرار است در جریان گردهمایی Apec برگزار شود، که ۲۱ عضو دارد، نمونهای گویاست. …


دانلود از کافه بازار
































































































