نکته دوم به موافقتنامه پادمان میان ایران و آژانس مربوط میشود. این موافقتنامه که در سال ۱۹۷۳ میان دولت وقت ایران و آژانس امضا و در سال ۱۹۷۴ لازمالاجرا شد، ایران را به همکاری با آژانس و فراهم کردن دسترسیهای لازم برای اجرای فعالیتهای راستیآزمایی و نظارتی متعهد میکند.
این تعهدات، اماکن و تأسیسات هستهای اعلامشده از سوی ایران و همچنین مواردی را که آژانس بر اساس اطلاعات موجود نسبت به فعالیت هستهای در آنها ظن داشته باشد، دربرمیگیرد.
اصل تعهد ایران به همکاری با آژانس در چارچوب این موافقتنامه روشن است؛ با این حال، پرسش مهم این است که آیا این تعهدات صرفاً ناظر بر شرایط عادی و زمان صلح است یا در شرایط جنگی نیز به همان شکل استمرار دارد. موافقتنامه پادمان در این خصوص حکم صریح و روشنی ارائه نمیکند.
اقتضائات شرایط فوق العاده
در مقابل، موافقتنامه پادمان برای شرایط غیرمعمول نیز سازوکاری پیشبینی کرده است. بر این اساس، اگر ایران به این نتیجه برسد که شرایطی ایجاد شده که محدود کردن دسترسی آژانس را ضروری میکند، می تواند این موضوع را فوراً و از مسیرهای رسمی به آژانس اعلام کند. بنابراین، اگر ایران شرایط کنونی را ناشی از یک تجاوز مستمر بداند و معتقد باشد که به دلیل وضعیت جنگی امکان همکاری کامل با آژانس را ندارد یا برخی دسترسیها را مغایر با الزامات دفاع مشروع خود میداند، می تواند این موضع را بهصورت رسمی با مدیرکل آژانس در میان بگذارد. دستکم وزارت امور خارجه میتواند این موضع حقوقی را بهطور رسمی اعلام کند تا مبنای حقوقی تصمیم ایران درباره نحوه همکاری با آژانس در شرایط کنونی روشن باشد.
ملاحظات دفاع مشروع ایران …
