بازار
همانطور که پیش بینی می‌شد، عبدی نیز با درک این شرایط در فرودگاه امام استعفا داد تا بلافاصله فدراسیون از سه گزینه برای جانشینی او نام ببرد؛ افشین قطبی، رسول خطیبی و پیروز قربانی که همین جا سوال اول ایجاد شد، چه کسی و با کدام متر و معیار این نفرات را انتخاب کرده است؟ چرا مثل همیشه نگذاشتند ماه بگذرد و به بهانه بررسی کارشناسان، منتظر جادوی گذر زمان نشدند؟
اما خود این ۳ اسم نیز پر از سوال و چرا بود؛ هر چقدر پیروز قربانی به دلیل کار با جوانان در این سال‌ها و کسب نتایج آبرومند در لیگ -با فجر و آلومینیوم- استحقاق این کاندیداتوری را داشت و هر چقدر رسول خطیبی به دلیل موقعیت ویژه در این دو سه سال و البته نتایج ضعیف فجر که هر لحظه امکان دارد دوباره بیکار شود، حضورش در این فهرست سه گانه قابل درک و توجیه بود (!) کسی دلیل مطرح شدن دوباره نام قطبی را نفهمید!
مردی که اصلاً از روز اول به یک دلیل غیر فوتبالی و توسط غیر فوتبالی‌ها به فوتبال ایران آورده شد و از روز اول، قرار بود که رخ کار و ویترین باشد و آن پشت، کارها را فوتبالی‌ها انجام دهند! موفقیت این تجربه در قدم اول با پرسپولیس لیگ هفتم، کار را به تمدید حضور قطبی رساند، غافل از آنکه حالا او مدعی است و می‌خواهد واقعاً مصدر کار باشد!
نتیجه را به یاد داریم. قطبی به نیم فصل نرسید و رفت و هرچه دل تنگش می‌خواست، علیه ایران و ایرانی گفت! اما ناگهان تیم ملی را با وعده شناخت دو کره مثل کف دست! پاداش گرفت! علی دایی با اولین شکست، از سوی رئیس جمهور وقت برکنار شد تا مشخص … …
