بازار
وفاق با چه کسانی و به هزینه کدام سرمایه انسانی؟
دولت دکتر مسعود پزشکیان با وعده ترمیم شکاف‌های سیاسی، کاستن از تنش‌های اجتماعی و ایجاد سازگاری میان نیروهای متعارض شکل گرفت. حمایت بخش مهمی از جریان اصلاحات از نامزدی او نیز بر این انتظار استوار بود که حضور یک رئیس‌جمهور برخوردار از پشتوانه اصلاح‌طلبان، دست‌کم امکان بازشدن مسیرهای تازه‌ای برای مشارکت سیاسی، ارتقای مدیران شایسته و ورود نیروهای جوان به ساختار اجرایی کشور را فراهم کند. بااین‌حال، یکی از پرسش‌های جدی درباره کارنامه این دولت آن است که آیا مفهوم «وفاق ملی» توانسته است به الگویی متوازن برای بهره‌گیری از ظرفیت نیروهای سیاسی و مدیریتی تبدیل شود یا در عمل، هزینه سازگاری با جریان‌های رقیب بیش از همه بر دوش سرمایه انسانی حامی دولت قرار گرفته است؟
وفاق، در معنای حکمرانی، به معنای حذف اختلاف‌ها یا تقسیم مکانیکی مناصب میان جناح‌ها نیست؛ بلکه تلاشی برای ایجاد همکاری در جهت منافع عمومی، با حفظ معیارهای شایستگی، مسئولیت‌پذیری و پاسخگویی است. اما هنگامی که یک جریان سیاسی در پیروزی انتخاباتی نقش‌آفرینی می‌کند و پس از تشکیل دولت، نیروهای مستعد آن در دستیابی به فرصت‌های مدیریتی و تصمیم‌سازی با محدودیت روبه‌رو می‌شوند، پرسش از حدود و کیفیت وفاق اجتناب‌ناپذیر خواهد بود. …
