بازار
او می‌گوید: «مگر می‌شود مادر بود و نگران نشد؟ ما نگران بودیم و هستیم، اما همه چیز را به آقا امام‌زمان (عج) سپرده‌ایم. می‌دانستم فرزندانم در چه راهی قدم برمی‌دارند. حتی همان شبی که حادثه رخ داد، امیرسالار ۴۸ ساعت بود که خانه نبود. وقتی موشک برخورد کرد، خانه لرزید. با او تماس گرفتم و بعد از آن فهمیدم چه بلایی سرش آمده، قلبم به درد آمد. خودش هم وقتی برایم تعریف می‌کرد، می‌گفت: «یک لحظه چشم‌هایم را بستم، انگار داشتم ذکر می‌گفتم و شهید شدم، اما وقتی چشمم را باز کردم، ناراحت شدم که چرا شهید نشدم!» به او گفتم: «پسرم، هنوز تا شهادت چند قدم فاصله داری.»
قبل از شروع همکلامی در گوشه‌ای می‌نشینم و به آن دو جوان نگاه می‌کنم؛ جوانانی که با دست‌و‌پا‌های باندپیچی شده و مجروح‌شان هنوز دلتنگ خدمت در میدان و ایست‌و‌بازرسی هستند. گاهی با هم شوخی می‌کنند و گاهی کلامی میانشان رد و بدل می‌شود که راه اشک را باز می‌کند. نگاه کردن به آنها دلم را گرم و قرص می‌کند؛ گرم از داشتن چنین جوانانی و قرص از ایمان‌شان.
این نوشتار تقدیم می‌شود به مادران و پدرانی که در روزهای سخت جنگ با عشق فرزندانشان را برای مسیر جهاد راهی کردند. این گفت‌وگویی است با جانبازان امیرسالار خفیه و علیرضا احمدی درباره روزهای حضورشان در بسیج و همرزمی با شهید امیرمحمد نظری.
امیرسالار خفیه
از خودتان و نحوه آشنایی‌تان با شهید امیرمحمد نظری بگویید، رفاقت شما از کجا شروع شد؟ …
