بونژو لیبرالیسم | آخرین خبر

در گوشه‌ای از «بابا گوریو»، بالزاک، تک‌جمله هولناکی نوشته که حال‌وروز این روزهای کشور فرانک‌هاست: «تنها دو راه در پیش است: یا اطاعت سفیهانه یا طغیان.» احتمالاً وقتی بالزاک درباره طغیان حرف می‌زد منظورش چیزی در حد و اندازه انقلاب فرانسه و شورش‌های ناپلئونی نبود. پسر شهر تور فرانسه نمی‌دانست روزی تمام نمادهای غرور کنت و کنتس‌ها به استهزا گرفته و تحقیر می‌شوند و از تاریخ باشکوه ناپلئونی تنها یک کلیشه‌ مبتذل باقی می‌ماند. احتمالاً عده‌ای این چند خط بالا را تاب نمی‌آورند. به‌خصوص کسانی که تسبیحات ثلاثه‌شان شعار فرانک‌ها و «آزادی، برابری، برادری» است و اینکه عده‌ای پابرهنه بخواهند آینده ترسیم شده از قهرمان‌های فرانسوی را تخریب کنند، برایشان از مثلث 5 ضلعی هم محال‌تر است؛ اما ماجرای پلنگ صورتی‌ها و جوکرهایی که کف خیابان‌های فرانسه، حرف‌های بالزاک را باور کرده‌اند و از بین دو انتخاب پیش رویشان، دومی را پیش برده‌اند، کمی برای ما فرق می‌کند. فرقی که آن‌ها و حرکتشان را چه از وال‌استریتی‌های 2011 یا چه از black lives matter 2020 متمایز می‌کند.

ماجرا اینجاست که یک سر تمام قضایا ما هستیم و نمی‌شود از طغیان حرف زد و نگفت، آن چیزی که جهان را به مرحله انتخاب کشانده ایران و البته فلسطین است؛ اما این ماجرا صرفاً یک مسئله سیاسی نیست. موضوع بیش از آنچه فکرش را بکنید سینمایی‌ است. وقتی پای پلنگ صورتی و جوکر با پرچم فلسطین به میان می‌آید، کاراکترهای هالیوودی به جان مظاهر تمدن جدید می‌افتند؛ یعنی داستان را باید جور دیگری تعریف کرد. داستانی برای شنیدنش به کنج نه‌چندان خلوت مردی رفتیم که چند صباحی می‌شود نقاش بودنش را بر روزنامه‌نگاری چربانده و به‌جای با قلم گفتن، با قلم‌مو گفتن را انتخاب کرده. کنج خلوتی در یکی از شلوغ‌ترین نقاط تهران که در این دیدار رنگ‌وبویی از گاز اشک‌آورها و باتوم‌های بی‌درد کف خیابان‌های پاریس را گرفته. او سید علی میرفتاح است؛ مردی که می‌گوید ما متأثر از فرانسه هستیم و حالا در یک چرخش تاریخی در حال اثرگذاری بر آن. کسی که این روزها مشغول کشیدن تابلویی از متن اعتراضات است؛ تابویی که تا زمان نگارش این گزارش همچنان نامش «مسیح باز مصلوب» است.

لت یک؛ «خون‌سرد» …