بازار
انتهای ورزشگاه شریعتی کرج، اتاقکی حدود ۳۰ متری ایستاده که «ساختمان هیئت تیراندازی با کمان استان البرز» نام دارد که خبری از اتاق‌های مدرن اداری نیست. جلوی آن محوطه‌ی کوچک تمرین است و پشت دیوارش خانه‌های مسکونی که فنس و توری تنها سپر ایمنی این میدان هستند.
اینجا صدای نشستن تیر روی فوم سیبل از دور نزدیک می‌شود. نوجوانی ۱۳ ساله پنج سال است پای خط شلیک ایستاده و کمانداری ۱۹ ساله که از ۹ سالگی زه کشیده، بسته‌ی تیرش را با دو سال پیش مقایسه می‌کند.
البرز؛ استانی که خودش را قطب تیر و کمان می‌داند، مدال‌هایش را از سکوهای کشوری و آسیایی گرفته؛ اما مدال‌ها یک چیز را پنهان می‌کنند: سرمایه‌ای که خانواده‌ها پیش از هر رکوردی خرج می‌کنند و زمینی که هنوز اختصاصی نشده است.
مسئله اصلی، هزینه‌های سنگین این رشته است
رادین طالبی ۱۳ سال دارد و پنج سال است از سر علاقه تیراندازی می‌کند. هشت دوره طلای کشوری، دو نایب‌قهرمانی و رتبه‌ی چهارم میکس بین‌المللی در کارنامه‌اش است. اما وقتی از دشواری‌های این ورزش می‌پرسیم، از مدال حرف نمی‌زند.
می‌گوید اوایل وضعیت این‌قدر بد نبود، ولی تورم همه‌چیز را عوض کرده است: «تمام ابزار با دلار و یورو خرید و فروش می‌شود. قیمتش که بالا برود، قیمت وسیله‌ها هم بالاتر می‌رود.»
ملیکا زاده ۲۰ ساله است و از سال ۱۳۹۶ کمان می‌کشد، ولی یک‌ونیم تا دو سال است جدی تمرین می‌کند.
می‌گوید: اولش تفریح بود و انگیزه‌اش از دیدن تیراندازی در کارتون‌ها و فیلم‌ها شروع شد.
حالا بزرگ‌ترین دغدغه‌اش دو چیز است: هزینه و تمرکز. قیمت همه‌ی وسایل به یورو و دلار است و تجهیزات را خودشان خریده‌اند، و هئیت نیز در حد توان با محدودیت مالی حمایت می‌کند. حدود سه سال پیش برای کل تجهیزات، از کمان تا تیر، نزدیک ۲۵۰ میلیون تومان پرداخته است.
از او پرسیدیم؛ این ورزش بچه‌پولدارهاست. جوابش کوتاه است: «نه، ولی اگر هدف داشته باشی مجبوری خرج کنی.» …
