مراقب باشیم جنگ را نبریم و صلح را ببازیم

روزنامه کیهان نوشت: اگر بخواهیم شرایط این روز‌های حاکم بر «جنگ ایران با آمریکا و رژیم صهیونیستی» را در یکی دو جمله خلاصه کنیم، با دو مسئله برجسته و در عین حال موازی روبه‌رو خواهیم شد. یک: تحریم‌ها و فشار‌های اقتصادی دشمن که بخشی از آن -سوای از موفقیت‌آمیز بودن یا نبودن آن- به شکل محاصره ایران اعلام شده است که طرح «دروازه آهنین»، جدیدترین فاز آن است و دو: تلاش دشمن برای حفظ فضای «تجاوز نظامی» در ذهن‌ها، طوری که ما ایرانی‌ها حس کنیم، هر لحظه ممکن است دشمن تجاوزات خود را از سر بگیرد. حفظ این شرایط -که برخی به آن «نه جنگ و نه صلح» نیز می‌گویند- به نفع ما نیست و در مواجهه با آن باید کاملاً هوشیار بود و باید به هر شکل ممکن آن را به هم زد، چرا که ادامه هم‌زمان وضعیت «تداوم فشار اقتصادی و تمرکز مسئولان فقط به سمت خطر حمله نظامی» در بلندمدت می‌تواند دشمن را به اهدافش نزدیک کند. اگر «همه تمرکز» مسئولین دولتی روی «وقوع مجدد جنگ» بماند، آیا تمرکزی برای مقابله با جنگ اقتصادی می‌ماند؟! پاسخ روشن است. از تهدید‌های عریان، صریح و پی‌درپی دشمن نیز می‌توان نتیجه گرفت که بازی دشمن در حال حاضر، سرگرم نگه داشتن همه مسئولین کشورمان به خطر حمله نظامی است، تا فشار‌های اقتصادی آرام آرام کار خود را بکند و در نهایت، کشورمان وادار به مذاکره از موضع ضعف و دادن امتیازاتی به دشمن شود که، در طول جنگ نظامی نتوانست به آن دست یابد. فلذاست که می‌گوییم، باید این بازی را به‌هم زد. یادآوری این نکته ضروری است که، خطر حمله نظامی منتفی نیست، اما این احتمال را هم باید جدی گرفت که دشمن به مؤثر بودن حملات اقتصادی بیش و پیش از مؤثر بودن حملات نظامی امید بسته است چرا که طعم پاسخ قاطع ایران به تجاوزات نظامی‌اش را با پوست و گوشت خود چشیده است. ضمن این که، احتمال حمله نظامی زمانی افزایش می‌یابد که دشمن حریفش را در موضع ضعف ببیند! ذره‌ای نباید تردید داشت که در چنین شرایطی دشمن با گرفتن امتیاز نه تنها متوقف نخواهد شد بلکه آن را «پیام ضعف» تفسیر خواهد کرد و در چنین فضایی، چه در حال مذاکره باشیم چه نباشیم، حملات نظامی را از سر خواهد گرفت. چه بسا دشمن منتظر تأثیر فشار‌های اقتصادی است تا حملات نظامی را …