سیل در کمین شهرها؛ شهرداری‌ها چقدر آماده‌اند؟

به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، بارش‌های سیل‌آسا در سال‌های اخیر در بسیاری از مناطق جهان شدیدتر و پرتکرارتر شده‌اند. گرم‌شدن اقلیم، افزایش ظرفیت رطوبت جو و تغییر الگوهای بارش، احتمال بارش‌های کوتاه اما بسیار سنگین را افزایش داده است؛ بارش‌هایی که ظرفیت زهکشی و زیرساخت‌های شهری را به‌سرعت فراتر می‌برند. ال‌نینو نیز با گرم‌شدن غیرعادی آب سطح اقیانوس آرام استوایی، الگوهای جوی و بارش را در بخش‌های وسیعی از جهان تغییر می‌دهد.

وقتی بارش شدید بر زمین‌های نفوذناپذیر، شبکه زهکشی قدیمی و ساخت‌وساز در مسیر طبیعی آب اضافه شود، آب به‌سرعت به خیابان‌ها، خانه‌ها و زیرگذرها سرازیر می‌شود، به همین دلیل شهرداری‌ها و دولت‌ها دیگر نمی‌توانند فقط به ساخت کانال و دیواره سیل‌بند تکیه کنند. سرمایه‌گذاری هم‌زمان بر پیش‌بینی دقیق‌تر، هشدار زودهنگام، آموزش شهروندان، نگهداری شبکه زهکشی و طراحی شهری مقاوم در برابر آب رویکردی است که می‌تواند شهرها را نجات دهد.

سازمان ملل متحد در گزارش سالانه ۲۰۲۵ خود اعلام کرد کشورهایی که سامانه هشدار زودهنگام جامع دارند، تلفات ناشی از بلایا را تا شش برابر کمتر تجربه می‌کنند. صرف وجود سامانه پیش‌بینی کافی نیست؛ پیام هشدار باید به‌موقع به مردم برسد، زبان ساده داشته باشد و با مسیر تخلیه و اقدام اضطراری همراه باشد. تجربه شهرهای آسیب‌دیده از سیل نشان می‌دهد که هشدار زودهنگام تنها زمانی نجات‌بخش است که به تصمیم و اقدام تبدیل شود.

بیش از ۶۰۰ شهر در ۷۲ کشور و منطقه از سال ۲۰۲۵ برنامه «شهرهای تاب‌آور» را اجرا کرده‌اند و ۶۲۲ میلیون نفر در شهرهای عضو این ابتکار زندگی می‌کنند. این برنامه با هدف تقویت توانایی شهرها در رویارویی با بحران‌های اقلیمی، بلایای طبیعی و فشارهای فزاینده شهری طراحی شده است و تلاش می‌کند مدیریت ریسک را از واکنش پس از بحران به برنامه‌ریزی و آمادگی پیش از وقوع آن منتقل کند. در این چارچوب، شهرها تلاش می‌کنند زیرساخت‌های حساس، خدمات عمومی، شبکه‌های حمل‌ونقل، تامین آب و برق و سامانه‌های اضطراری را در برابر سیل، گرما، خشکسالی و دیگر ریسک‌های اقلیمی مقاوم‌تر کنند. …