دیدن مکرر صحنه‌های ضرب‌وشتم، خون، فریاد و سرکوب می‌تواند واکنش‌هایی شبیه به تجربه مستقیم تروما ایجاد کند: اضطراب مزمن، بی‌خوابی، خشم فروخورده یا نوعی بی‌حسی عاطفی که به‌تدریج فرد را از خود و جهان پیرامونش جدا می‌کند. در چنین شرایطی، مرز میان «آگاه‌بودن» و «آسیب‌دیدن»، باریک و لغزنده است. 

 علم امروز ـ از جرم‌شناسی تحولی گرفته تا روان‌شناسی تروما و حقوق بین‌الملل کودک ـ بر یک واقعیت ناخوشایند اما روشن تأکید دارد: بسیاری از بزهکاران خشن، پیش از آنکه مجرم باشند، کودکانی رهاشده در یک نظم بی‌اعتنا بوده‌اند.

وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی با تأکید بر ضرورت پرهیز از تصمیم‌گیری‌های هیجانی در مدیریت بحران‌ها، گفت: در شرایط حساس، اگر از اصول علمی و تجربه فاصله بگیریم، جان انسان‌ها به خطر می‌افتد. همان‌طور که در پزشکی تروما، بی‌توجهی به اولویت‌ها می‌تواند به از دست رفتن بیمار منجر شود، در مدیریت اجتماعی و …

امروز بیش از هر زمان دیگری باید حواسمان به نوجوانان باشد چرا که آن‌ها در حساس‌ترین فصل زندگی خود، ناگهان با چهره عریان خشونت و فقدان روبرو شده‌اند و برای عبور از این تندباد، به تکیه‌گاهی آگاه نیاز دارند.

در ایران، این روزها‌ خشونت فقط در خیابان اتفاق نمی‌افتد، در قطع‌شدن‌ها هم هست؛ قطع اینترنت، قطع خبر، قطع روایت. و آنچه قطع نمی‌شود، اضطراب است. وقتی خبر به‌موقع و قابل‌اعتمادی وجود ندارد،‌ جامعه وارد وضعیتی می‌شود که روان‌شناسی اجتماعی آن را «ناایمنی ادراکی» می‌نامد.

مواجهه مداوم با اخبار خشونت‌آمیز می‌تواند اضطراب عمومی را افزایش دهد و در برخی افراد حتی علائم شبه‌تروما ایجاد کند.

عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات روانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران گفت: تداوم مواجهه جامعه با این نوع محتوا می‌تواند به افزایش اضطراب عمومی و بروز علائم شبه‌تروما منجر می‌شود.