حضور مردم در خیابان، نیرویی است که به بازو و زانوی میدان توان میبخشد و به تصمیمهای مدبرانه در جنگ و دیپلماسی پشتوانه اجتماعی میدهد. در این هندسه، خیابان در طول میدان معنا پیدا میکند و بر عمق آن میافزاید. این حضور سرمایهای راهبردی است. سرمایهای که باید بماند، نه آنکه در منازعات روزمره خرج و فرسوده شود. این حقیقت باید همچنان در قامت واقعیت ادامه یابد. اما.... همین «اما» را باید دقیق خواند. برخی تجمعات، از امر ملی به امر جناحی و از آنجا به مسئلهای فردی فروکاسته شدهاند.
در چنین وضعی، گاه صدا به تعریض و تعرض به نهادها و رؤسای قوا تبدیل میشود. تخریب پلهایی که جامعه برای گفتوگو و حل اختلاف به آنها نیاز دارد و ویران کردن دیوارهایی که باید چارچوب خانه ما باشد. متاسفانه به هیچ صراط مومنانه و منطقی هم مستقیم نمی شوند کسانی که فقط خود را راست و درست می پندارند. نتیجه می شود این که امروز در برخی تجمعات شاهدیم؛ فروکاستنِ یک امر ملی تا سطح مسئلهای شخصی. فردی به سبب اتهامی مشخص و درچارچوب نظام قضایی کشور، مجرم شناخته و زندانی شده است. دوستانش به جای پذیرش قانون بر قانون و قانونگذار … …


دانلود از کافه بازار






































































