در شرایطی که روابط بین‌الملل با تنش‌های فزاینده و سطح بالایی از عدم‌قطعیت همراه است، سیاست خارجی دولت‌ها بیش از هر زمان دیگری در معرض تأثیرگذاری مجموعه‌ای از متغیرهای پیچیده قرار می‌گیرد.

در ادبیات روابط بین‌الملل، «معمای امنیت» به نقش و تاثیر دوگانه افزایش ظرفیت‌های تهدید‌آمیز در تخاصمات اشاره دارد. از یک‌سو همان‌طور که توماس شلینگ، نوبلیست اقتصاد، استدلال می‌کند، افزایش توان تخریب یا حتی توان چانه‌زنی از طریق تهدید معتبر نقش مهمی در ایجاد بازدارندگی ایفا می‌کند.