قطع و محدودسازی اینترنت در ایران طی دو دهه اخیر، از یک واکنش مقطعی به ابزاری برای «مدیریت فرسودگی اجتماعی» تغییر ماهیت داده است. این روند با جامعیت‌زدایی از جامعه، توان ثبت تجربه‌های مشترک و تبدیل آن به کنش‌های پایدار را هدف قرار داده و پیوندهای اجتماعی را فرسوده می‌کند.