بمباران شیمیایی سردشت در هفتم تیرماه ۱۳۶۶، صرفا صفحه‌ای تلخ از جنگ هشت‌ساله نیست؛ ‌نقطه‌ای تعیین‌کننده در تاریخ حقوق بین‌الملل، مطالعات تروما و جامعه‌شناسی جنگ است. سردشت‌ نخستین شهر جهان بود که پس از هیروشیما و ناگازاکی، جمعیت غیرنظامی آن به‌طور مستقیم هدف حمله گسترده با جنگ‌افزارهای شیمیایی قرار گرفتند؛ …

در حالی که مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران شهرستان‌های استان تهران با تکرار آمار ۶ سال قبل، از زندگی حدود ۶۷ هزار جانباز شیمیایی در کشور خبر داد، دبیرکل جمعیت حمایت از مصدومان شیمیایی می‌گوید: دو سوم حملات شیمیایی عراق در یک سال و نیم پایانی جنگ انجام شد.

یک جانباز شیمیایی ۷۰ درصد، از رنج ابدی مصدومین شیمیایی خبر داد و گفت: تفاوت جراحات گذرا با رنج مادام‌العمر در مسمومیت‌های شیمیایی و دشواری‌های درمان جانبازان شیمیایی است.

جانباز شیمیایی و راوی موزه صلح، از رنج‌های جسمی، خاطرات کربلای ۵ و سردشت و تلاش برای شناساندن بهای صلح به نسل جدید می‌گوید.

حمیدرضا حق‌شناس، جانباز شیمیایی که سال‌ها با درد جراحات جنگ دست‌وپنجه نرم کرده، امروز در واکنش به ادعاهای مطرح‌شده درباره «کودک‌سربازی» می‌گوید: من ۱۳ ساله بودم که داوطلبانه به جبهه رفتم؛ نه اجباری در کار بود و نه تهدیدی.

من در سن کودکی-نوجوانی، با اراده و آگاهی که از دلِ عشق به میهن و مردمم برمی‌خیزد، داوطلبانه راهی جبهه شدم.