جعبه شیرینی راز مهمان جنایتکار را فاش کرد

  مرضیه همایونی/ بستگانشان از غیبت چند روزه آنها نگران شده و برای یافتن‌ آنها به کلانتری و دادسرا مراجعه کرده بودند. گزارش اولیه پرونده، موضوع خاصی را نشان نمی‌داد و سرنخی در دست نبود. فردای آن روز وقتی از محل کار به خانه برمی‌گشتم مشغول رانندگی بودم که انگار ناخودآگاه سر از خیابانی درآوردم که خانه همان زوج در آنجا بود. با اینکه خانواده آنها شکایت آدم‌ربایی را مطرح کرده بودند اما هیچ مدرکی دال بر آدم‌ربایی نبود. نه تماسی از طرف اشخاص آدم‌ربا برای درخواست پول مطرح شده بود و نه خانواده آنها وضع مالی خوبی داشتند. حدسم می‌گفت آدم‌ربایی در کار نیست. 

با خودم گفتم بهتر است حالا که اینجا هستم سری به خانه آنها بزنم، موضوع را به رئیس کلانتری منطقه گفتم و باهم به خانه مرد گمشده به نام هرمز رسیدیم. یادم می‌آید اولین نفری که وارد خانه شد، من بودم. چیزی که در همان دقایق اول نظر مرا به خود جلب کرد، کفش‌های اعضای خانواده پشت در بود. با این حساب احتمال دادم هرچه هست داخل خانه باشد. وارد که شدم سمت چپ اتاق خواب بود و کنار اتاق خواب راهرویی که رو به حیاط  قرار داشت. آن سمت راهرو هم یک اتاق خواب دیگر بود. در خانه اثری از غیرعادی بودن به چشم نمی‌خورد که بشود از آن به سرنخی رسید. همه جا مرتب و تمیز بود. 

اول وارد اتاق خوابی شدم که سمت چپ بود در را که باز کردم، ناگهان بوی نامطبوعی به مشام خورد. فکرم دیگر به سمت بو رفته بود که ناخودآگاه به سمت کمد دیواری رفتم در را که باز کردم فقط لباس بود. شروع کردم به کنار زدن لباس‌ها اما در همین موقع یکدفعه از بین لباس‌ها دست یک انسان بیرون افتاد. وحشت زده عقب رفتم. کمی به خودم مسلط شدم و دوباره شروع به وارسی کردم. این بار پای یک مرد دیدم که دچار فساد نعشی شده بود، بدین ترتیب علت بوی نامطبوع مشخص شد. 

 مأموران کلانتری جسد مرد جوان را از داخل کمد دیواری بیرون آورده و با توجه به عکسی که از هرمز دیده بودم، فهمیدم جسد متعلق به اوست. حالا باید زن و بچه‌اش را پیدا می‌کردیم. با جست و جوی اتاق‌ها در لابه‌لای رختخواب‌ها، جسد مادر و پسر 11 ساله‌اش هم که خیلی ماهرانه داخل پتو پیچیده شده بود، کشف شد.

سرنخی که دختر همسایه داد …