بازار
برخورد با دانش‌آموزان در فرانسه و جمهوری آذربایجان، از منظر حقوق کودک، حقوق دانش‌آموزان و آزادی‌های دینی، پرسش‌هایی جدی درباره نحوه مواجهه با حقوق بشر و معیارهای مورد استفاده در ارزیابی عملکرد کشورها ایجاد می‌کند. چرا برخی محدودیت‌ها در یک کشور به‌عنوان نقض حقوق بشر برجسته می‌شود، اما موارد مشابه در کشورهای دیگر با همان حساسیت مورد توجه قرار نمی‌گیرد؟
ماجرای حقوق بشر در مورد ایران متأسفانه از یک انگاره مغرضانه و سیاسی رنج می‌برد و با نگاه دقیق، منصفانه و رویکرد کاملا واقع‌گرایانه، ایران را در پازل حقوق بشر بررسی نمی‌کند. در این زمینه چند نکته قابل توجه است.
نکته اول اینکه برای ایران گزارشگر ویژه حقوق بشر تعیین می‌کنند؛ درحالی‌که ایران همکاری مستند و مستدلی با شورای حقوق بشر سازمان ملل دارد. با وجود این همکاری، گزارشگر ویژه تعیین می‌شود و نفس این اقدام نشان‌دهنده نوعی سیاسی‌کاری است. فرقی هم نمی‌کند گزارشگر، احمد شهید باشد، عاصمه جهانگیر، جاوید رحمان یا خانم مای ساتو که اکنون این مسئولیت را بر عهده دارد؛ در بزنگاه‌ها ایران را به نقض حقوق بشر متهم می‌کنند.
برای مثال، وجود قانون حجاب در ایران را مصداق نقض حقوق بشر می‌دانند؛ درحالی‌که ایران یک کشور مسلمان است و این قانون بر مبنای آموزه‌های دینی شکل گرفته است. مگر یکی از مؤلفه‌های … …
