دولت‌ها بی‌پول هستند و تلاش می‌کنند تا با گرفتن مالیات از ثروتمندان، بودجه موردنیاز خود را تأمین و تثبیت کنند. این شبیه کاری است که رابین هود انجام می‌داد: از ثروتمندان می‌دزدید، به فقرا می‌بخشید.

در سال‌های اخیر ایده دولت «رابین هود»—گرفتن از ثروتمندان برای حمایت از اقشار کم‌درآمد—بار دیگر به مرکز سیاست‌گذاری بازگشته است.

دنیای اقتصاد: در سال‌های اخیر، با تشدید فشار بر بودجه‌های عمومی در اقتصادهای پیشرفته، ایده دولت «رابین هود»—گرفتن از ثروتمندان برای حمایت از اقشار کم‌درآمد—بار دیگر به مرکز سیاست‌گذاری بازگشته است.

ترکیب بدهی‌های انباشته، پیرشدن جمعیت، و افزایش هزینه‌های دفاعی، دولت‌ها را با تنگنای مالی بی‌سابقه‌ایروبه‌رو کرده است. در چنین فضایی، پیشنهاد افزایش مالیاتبر درآمدهای بسیار بالا یا وضع مالیات بر ثروت، برایسیاستمداران جذاب به نظر می‌رسد؛ چرا که از منظر سیاسیکم‌هزینه و از منظر اجتماعی «عادلانه» جلوه می‌کند.

ترکیب بدهی‌های انباشته، پیرشدن جمعیت، و افزایش هزینه‌های دفاعی، دولت‌ها را با تنگنای مالی بی‌سابقه‌ایروبه‌رو کرده است. در چنین فضایی، پیشنهاد افزایش مالیاتبر درآمدهای بسیار بالا یا وضع مالیات بر ثروت، برایسیاستمداران جذاب به نظر می‌رسد؛ چرا که از منظر سیاسیکم‌هزینه و از منظر اجتماعی «عادلانه» جلوه می‌کند.

حسین صمصامی، نماینده تهران که از منتقدان حذف ارز ترجیحی و شوک قیمتی است، در توئیتی با انتشار معنادار قسمتی از کارتون رابین هود، به اتفاقات اخیرِ اقتصادی در کشور واکنش نشان داد.

برخی از فعالان اقتصادی دولت را به همدستی ناخواسته با تحریم‌ها متهم می‌کنند و معتقدند که بخشنامه‌های« خلق‌الساعه» و بی‌برنامگی‌های مکرر، به‌ویژه در بانک مرکزی و وزارت صمت، منجر به ایجاد یک صف ۲۳۰ روزه برای تخصیص ارز شده است؛ درحالی‌که مهلت قانونی کالا در گمرک تنها ۳ ماه است.