بازار
«دانشجویان پسر برای شرکت در یک مطالعه روان‌شناختی درباره زندگی در زندان موردنیازند. دستمزد روزانه ۱۵ دلار، به مدت یک تا دو هفته، از ۱۵ اوت. برای کسب اطلاعات بیشتر و تکمیل فرم درخواست، به اتاق ۲۴۸، ساختمان جردن، دانشگاه استنفورد مراجعه کنید.»
سال ۱۹۷۱ بود و این آگهی را فیلیپ زیمباردو، استاد روان‌شناسی دانشگاه استنفورد، منتشر کرده بود. در نیم‌سال تحصیلی پیش از آن، تعدادی از دانشجویان کارشناسی زیمباردو برای انجام یک پروژه درسی، در خوابگاه خود زندانی ساختگی و کوچک برپا کرده بودند تا تأثیرات روان‌شناختی حبس را بر زندانیان و نگهبانان بررسی کنند. نتایج نگران‌کننده بود. تنها پس از سه روز، دانشجویانی که نقش زندانیان را بازی می‌کردند، به افرادی افسرده و درمانده تبدیل شدند و کسانی که نقش نگهبانان را برعهده داشتند، رفتارهایی زورگویانه از خود نشان دادند.
زیمباردو به این موضوع علاقه‌مند شد. اگر یک آزمایش غیرعلمی در اتاق خوابگاه می‌توانست چنین واکنش‌های شدیدی برانگیزد، نتیجه یک مطالعه روان‌شناختی گسترده و سازمان‌یافته چه می‌شد؟ در پی انتشار آگهی، ۲۴ مرد جوان جذب این مطالعه شدند؛ گروهی متشکل از دانشجویان استنفورد و افرادی که تابستان را در شهر پالو آلتو می‌گذراندند. سپس آنها به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: زندانیان و نگهبانان.
مطالعه‌ای بحث‌برانگیز و نقطه‌عطف
روز یکشنبه، ۱۴ اوت [۲۳ مرداد ۱۳۵۰]، مأموران واقعی پلیس پالو آلتو با صدای آژیر به خوابگاه‌ها و خانه‌های دانشجویانی رفتند که قرار بود نقش زندانیان را بازی کنند. آنها دستبند به دست دانشجویان زدند، حقوق قانونی‌شان را براساس «حقوق میراندا» برای‌شان قرائت کردند و سپس آنان را با اتهام سرقت و سرقت مسلحانه در کلانتری پذیرش کردند. پس از آن، دانشجویان را با چشم‌های بسته به «زندان» منتقل کردند؛ سه سلول ساختگی در زیرزمین ساختمان جردن هال، در محوطه دانشگاه استنفورد. …
