بازار
مردم از شرایط اقتصادی ناراضی‌اند، درباره آزادی‌های اجتماعی مطالبات جدی دارند و نسبت به شیوه اداره کشور نقدهای فراوانی مطرح می‌کنند. این واقعیت‌ها را نمی‌توان نادیده گرفت. با این حال، وقتی بمب بر سر مردم فرود می‌آید و خانواده‌های ایرانی قربانی حمله خارجی می‌شوند، بسیاری از همان مردمی که به وضع موجود اعتراض دارند، کشورشان را در برابر مهاجم تنها نمی‌گذارند.
مردم فراموشکار نیستند. هم مشکلاتشان را به یاد دارند و هم روزهایی را که شهرها و خانه‌هایشان زیر آتش قرار گرفت. رفتار جامعه در این شرایط نشان داد که نارضایتی از حکومت لزوماً به معنای بیگانگی با ایران نیست. این سرمایه بزرگی برای کشور است و باید آن را دید و جدی گرفت.
در چنین شرایطی، حاکمیت نیز باید از هر فرصتی که می‌تواند به وفاق و کاهش شکاف‌های موجود کمک کند، استفاده کند. تهدید خارجی اگرچه یک بحران جدی است، اما می‌تواند فرصتی برای ترمیم بخشی از شکاف‌های داخلی و نزدیک‌تر شدن جامعه و حاکمیت باشد. اگر قرار است از این فرصت استفاده کنیم، باید بتوانیم از برخی پرونده‌های قدیمی که همچنان بر فضای سیاسی و اجتماعی کشور سایه انداخته‌اند، عبور کنیم.
حصر مهندس میرحسین موسوی و خانم زهرا رهنورد یکی از همین پرونده‌هاست. آنها از ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ در حصر خانگی قرار دارند و نزدیک به شانزده سال است که این وضعیت ادامه دارد. در این مدت نسل‌هایی تغییر کرده‌اند، شرایط کشور بارها دگرگون شده و مسائل و تهدیدهای تازه‌ای پیش روی ایران قرار گرفته است، اما این پرونده همچنان بدون یک راه‌حل روشن باقی مانده است.
مسئله امروز دفاع از همه مواضع گذشته موسوی یا نادیده گرفتن اختلافات و اشتباهات آن دوره نیست. اختلاف نظر و نقد سیاسی بخشی از زندگی هر جامعه‌ای … …
