منابع این دوره، یعنی تاریخ‌نگاری، ادب، شعر و متون فقهی و اخلاقی، را مردان نخبه نوشته‌اند. همچنین نویسنده نشان می‌دهد که این متون بیش از آن‌که زندگی واقعی زنان را توصیف کنند، از «زن» به‌عنوان نماد و مرزساز استفاده می‌کردند. همچنین نادیا ماریا الشیخ نشان می‌دهد که خوانش منابع تاریخی بدون توجه به سوگیری جنسیتی و ایدئولوژیک نویسندگان‌شان گمراه‌کننده است، و جنسیت را باید ابزار تحلیلی مهمی برای فهم قدرت و هویت در جهان اسلام سده میانه دانست. آنچه از نظر می‌گذرد، ماحصل گفت‌وگوی ایبنا با زهرا محققیان است.
نخست، در خصوص طرح کلی کتاب توضیح داده، بفرمایید چرا آن را برای ترجمه انتخاب کردید؟
کتاب یک مقدمه، پنج فصل و یک نتیجه‌گیری دارد. مقدمه با ماجرای «زنان بدکاره حضرموت» آغاز می‌شود و نشان می‌دهد زنان در روایت‌های جاهلیت چگونه مرز میان جاهلیت و اسلام را می‌سازند. فصل اول به بازنمایی هند بنت عتبه در متون دوره نخست عباسی می‌پردازد، فصل دوم به نوحه‌گری و آیین‌های سوگ، فصل سوم به قرمطیان، فصل چهارم به بیزانس، و فصل پنجم به شکل‌گیری «زنان نمونه». رشته مشترک همه فصل‌ها این است که تصویر زن ابزاری برای تعریف مرزهای هویت عباسی-سنی بوده است. …
دانلود از کافه بازار
