بازار
اما مسیر تولید این اثر، پرده از واقعیت‌های تلخی برمی‌دارد: از هزینه‌های شخصی بدون هیچ حمایت دولتی و سایه سنگین خودسانسوری گرفته تا سرمایه‌گذارانی که تئاتر را یک بنگاه اقتصادی زودبازده می‌بینند. آنچه در این گزارش می‌خوانید، تنها قصه شکل‌گیری یک نمایش ایرانی با چاشنی تاریخ و خاطره نیست که کالبدشکافی مصائب امروز تئاتر ایران است. برشی از تلاش گروه‌هایی که در هیاهوی زرق‌وبرق بازار سلبریتی‌ها، می‌کوشند تئاتر را به‌عنوان «محل تعالی اندیشه» زنده نگه دارند؛ حتی اگر بهای بلیت تلاششان، از یک ساندویچ ساده هم ارزان‌تر باشد.
هفتاد میلیون از جیب خودم بدون هیچ حمایتی
سهیل ملکی دانش‌آموخته آکادمی سمندریان است؛ در دوره‌ای که خود استاد در قید حیات بود. او درس تحلیل کارگردانی را با حمید سمندریان گذراند و از همان‌جا مسیر حرفه‌ای‌اش آغاز شد. اما نقطه عطف زندگی هنری او، آشنایی با حسین کیانی بود؛ نمایشنامه‌نویسی که به گفته ملکی برای او مانند برادر بود: «من چون به نوشتن ایرانی و نمایش اصیل ایرانی — نمایش شادی‌آور، نقالی و تعزیه — بسیار علاقه داشتم، جذب آثار حسین شدم.»
…
