بازار
خبرگزاری تسنیم- مجتبی برزگر: گاهی یک سریال پیش از آنکه فرصت کند داستانش را تعریف کند، با یکی از سکانس‌هایش در شبکه‌های اجتماعی شناخته می‌شود؛ سکانسی که دست‌به‌دست می‌چرخد، از دل روایت جدا می‌شود و به ویترین تبلیغاتی ناخواسته یا حتی مهمترین عامل دیده‌شدن اثر تبدیل می‌شود. این روزها «یل» نیز در کنار انتظاری که برای بازگشت سازندگان «پوست شیر» به فضای جنایی و پرتعلیق نمایش‌خانگی شکل گرفته، با این‌پرسشی قدیمی روبه‌رو شده است: چرا در برخی سریال‌ها، نمایش مصرف مشروبات الکلی تا این اندازه به چشم می‌آید؟
با انتشار قسمت نخست «یل»، ساخته جمشید محمودی و تهیه‌کنندگی نوید محمودی، بار دیگر بحث درباره جایگاه الکل در سریال‌های شبکه نمایش‌خانگی بالا گرفت. سکانسی از این مجموعه که در آن مصرف مشروبات الکلی به تصویر کشیده می‌شود، در بازنشرهای اینستاگرامی مورد توجه قرار گرفت؛ صحنه‌ای که در کنار بازی بازیگران، به‌ویژه حضور چهره‌های شناخته‌شده‌ای چون میلاد کی‌مرام و حسین یاری در مجموعه، بحث‌هایی درباره شیوه بازنمایی این رفتار در آثار نمایشی به راه انداخت.
البته مسئله صرفاً وجود یک بطری یا نمایش یک رفتار آسیب‌زا در قاب تصویر نیست. پرسش مهم‌تر این است که چنین صحنه‌ای چه کارکردی در قصه دارد؟ آیا به شناخت شخصیت‌ها، پیشبرد درام و شکل‌گیری تعارض کمک می‌کند یا به عنصری تبدیل می‌شود که جدا از منطق روایت، ظرفیت بیشتری برای دیده‌شدن و بازنشر در فضای مجازی دارد؟
«یل»؛ بازگشت به حال‌وهوای «پوست شیر» یا تکرار فرمول‌های آشنا؟
«یل» از همان ابتدا با انتظاراتی روبه‌رو شد که نام سازندگانش و سابقه «پوست شیر» در شکل‌گیری آن بی‌تأثیر نبود. جمشید و نوید محمودی پس از تجربه‌ای که با آن مجموعه در نمایش‌خانگی به دست آوردند، بار دیگر سراغ داستانی جنایی رفته‌اند؛ روایتی که این‌بار در فضای روستایی دهه 1350 می‌گذرد و قتل‌های زنجیره‌ای دختران جوان، محور معمای آن را شکل می‌دهد. …
