«اسکورت»؛ جاده‌ای که از مقصد مهم‌تر است

 علی نعیمی،  منتقد سینما /  یوسف حاتمی‌کیا در دومین تجربه بلند سینمایی‌اش سراغ سوژه‌ای رفته که هم ظرفیت اجتماعی دارد و هم امکان ساخت یک تریلر ایرانی را فراهم می‌کند. حاصل کار، فیلمی است که در بخش‌هایی موفق می‌شود نفس تماشاگر را با خود همراه کند، اما هرچه از هیجان اولیه فاصله می‌گیریم، ضعف‌های فیلمنامه و شخصیت‌پردازی بیشتر خودشان را نشان می‌دهند.

داستان حول «اصلان» با بازی امیر جدیدی می‌گذرد؛ فردی با گذشته‌ای در نیروی پلیس که برای رساندن دارو به فردی بیمار وارد موقعیتی می‌شود که او را در مسیر همراهی با «حلما»، یک زن شوتی ران، قرار می‌دهد. از همین‌جا فیلم تلاش می‌کند تعقیب‌وگریز جاده‌ای را به مسأله‌ای اخلاقی تبدیل کند: مردی که با قانون سروکار داشته، حالا باید از کسی محافظت کند که فعالیتش در نقطه مقابل قانون قرار می‌گیرد. ایده روی کاغذ جذاب است، چون تضاد «قانون و اخلاق» می‌تواند موتور یک درام جدی باشد؛ اما «اسکورت» در بسیاری از لحظات بیشتر به امکان حادثه و حرکت علاقه دارد تا به عمق همین تضاد.

این شاید مهم‌ترین مسأله فیلم باشد. «اسکورت» می‌خواهد علاوه بر پرداختن به زن شوتی ران، هم فیلم اکشن باشد، هم رابطه‌ای عاطفی را پیش ببرد و هم گذشته شخصیت اصلی را وارد داستان کند. نتیجه، فیلمی است که ایده‌های متعددی دارد اما فرصت کافی برای پرداخت همه آنها پیدا نمی‌کند. یکی از نقدهای منتشرشده نیز مشخصاً به عجله کارگردان در ساختن انگیزه‌های اصلان و روشن نبودن نسبت او با فردی که برای رساندن دارو وارد ماجرا می‌شود اشاره کرده است.

با این حال، نقطه قوت اصلی «اسکورت» را باید در کارگردانی صحنه‌های جاده‌ای و حفظ ریتم جست‌وجو کرد. فیلم هرگاه از توضیح دادن فاصله می‌گیرد و به جاده می‌زند، جان تازه‌ای پیدا می‌کند. تعقیب‌وگریزها و موقعیت‌های پرخطر، با توجه به امکانات معمول سینمای ایران، قابل توجه‌اند و تدوین نیز در بسیاری از این لحظات اجازه نمی‌دهد فیلم از حرکت بایستد.  …