به گزارش خبرگزاری ایمنا، جاده در سینما اغلب بیش از آنکه یک مسیر جغرافیایی باشد، استعاره‌ای از موقعیت‌های دشوار زندگی است؛ راهی که شخصیت‌ها در آن از نقطه‌ای به نقطه دیگر می‌روند، اما آنچه در نهایت اهمیت پیدا می‌کند، انتخاب‌هایی است که در طول مسیر انجام می‌دهند. در «اسکورت»، دومین فیلم بلند یوسف حاتمی‌کیا، جاده به صحنه تعقیب‌وگریز، تقابل و تصمیم‌گیری بدل می‌شود؛ جایی که هیجان اکشن با پرسشی درباره قانون، مسئولیت و نجات جان انسان‌ها پیوند می‌خورد.
فیلم از همان ابتدا با تعقیب‌وگریزی پرتحرک، مخاطب را به دل ماجرا می‌کشاند. دوربین از حرکت بازنمی‌ماند، تدوین ضرباهنگ صحنه‌ها را حفظ می‌کند و جاده به فضایی برای نمایش توانایی‌های اجرایی فیلم‌ساز تبدیل می‌شود. «اسکورت» تلاش می‌کند پیش از آنکه از مخاطب بخواهد به مسئله‌ای اجتماعی یا اخلاقی فکر کند، او را با زبان تصویر و حرکت درگیر کند؛ رویکردی که در سینمای ایران، با توجه به محدودیت تجربه‌های شاخص در ژانر اکشن جاده‌ای، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. …
