بازار
من این پیام را به‌عنوان عضوی از جامعه علمی و نخبگانی، بیش از هر چیز دعوتی به بازنگری در نسبت میان استعداد فردی و مسئولیت اجتماعی می‌فهمم؛ اینکه ما با توانایی‌ها و فرصت‌هایی که در اختیار داریم چه می‌کنیم و تا چه اندازه می‌توانیم از مرز موفقیت‌های شخصی عبور کنیم و در ساختن آینده جامعه خود سهم داشته باشیم.
یکی از نکات قابل تأمل پیام، گسترش مفهوم نخبگی فراتر از عرصه‌های متعارف علمی و ورزشی است. اشاره به شخصیت‌هایی همچون ریزعلی خواجوی و علی لندی، یادآور این حقیقت است که نخبگی فقط در مدرک، رتبه، عنوان و دستاورد تخصصی خلاصه نمی‌شود. گاهی یک تصمیم شجاعانه، یک فداکاری به‌موقع یا یک مسئولیت‌پذیری کم‌نظیر، اثری بر سرنوشت جامعه می‌گذارد که از بسیاری موفقیت‌های متعارف فراتر است. این نگاه، معنای نخبگی را از یک امتیاز فردی به نوعی مسئولیت انسانی ارتقا می‌دهد.
از همین منظر، استعداد را نمی‌توان صرفاً سرمایه‌ای شخصی دانست. بی‌تردید تلاش، پشتکار و توانایی فردی در موفقیت هر نخبه نقشی اساسی دارد؛ اما هیچ استعدادی در خلأ شکوفا نمی‌شود. خانواده، معلمان، استادان، نظام آموزشی و فرصت‌هایی که جامعه در اختیار فرد قرار می‌دهد، در شکل‌گیری و رشد آن سهم دارند. بنابراین، شکر عملی نعمت نخبگی، تنها در پرورش بیشتر استعداد خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در به‌کارگیری آن برای حل مسائل جامعه نیز معنا پیدا می‌کند. نخبه کسی نیست که صرفاً مسیر موفقیت خود را طی کرده باشد؛ بلکه کسی است که می‌کوشد از توانایی خود برای بهتر شدن محیط پیرامونش نیز بهره بگیرد.
البته مسئولیت اجتماعی نخبگان نباید بهانه‌ای برای نادیده گرفتن حقوق و نیازهای آنان باشد. نمی‌توان از یک پژوهشگر انتظار داشت برای پیشرفت کشور تلاش کند، اما نسبت به امنیت شغلی، استقلال علمی، امکان رشد حرفه‌ای و کیفیت زندگی او بی‌تفاوت بود. مسئولیت نخبگان و مسئولیت نهادهای حاکمیتی، مکمل یکدیگرند. از یک سو، نخبه باید استعداد خود را در حصار منافع شخصی محدود نکند و از سوی دیگر، مسئولان باید زمینه شکوفایی و اثرگذاری این استعداد را فراهم کنند. …
