درباره نمایش «آرزوهای کوچک»/ حمایت تجاری آری اما نه به بهای سلیقه سازی فرهنگی

به نظر می‌رسد تئاتر ایران نیز همچون سینمای تجاری، برای جذب مخاطب بیش از گذشته به موسیقی، آواز و اجراهای موزیکال رو آورده است.

 «آرزوهای کوچک» نمونه‌ای از این گرایش است؛ نمایشی که می‌کوشد در دل یک قصه اجتماعی و تلخ، با ترانه و موسیقی شور و نشاط ایجاد کند.

 این انتخاب هم می‌تواند امتیاز باشد و هم آسیب. چون موسیقی زمانی به درام کمک می‌کند که از دل موقعیت نمایشی بیرون بیاید، نه اینکه صرفاً پوششی برای ضعف‌های متن و روایت باشد. ۲. پارادوکس تهیه‌کنندگی

ترکیب تصویر عمومی تهیه‌کننده، پیشینه و جهان موزیکال این نمایش، تناقضی قابل تأمل ایجاد می‌کند. تهیه‌کننده‌ای متولد 1376 که با توجه به تصویر او در سایت تیوال، شاید کمتر انتظار حضو او  را پشت تولید نمایشی سراسر موزیکال داشته باشیم؛ گویی بیشتر به تهیه آثار آیینی نزدیک به نظر می‌رسد.

 البته نمی‌توان درباره سلیقه و باور افراد صرفاً از روی ظاهر قضاوت کرد، اما همین فاصله میان انتظار و محصول فرهنگی، از نکات جالب این اجراست. ۳.  از حمایت فرهنگی تا سلیقه‌سازی

یک پلتفرم مشهور دیگر تقریباً در همه عرصه‌ها حضور دارد؛ از تجارت و خدمات تا فعالیت‌های اجتماعی و حمایت از تئاتر. حمایت از «آرزوهای کوچک» و اختصاص درآمدهای نمایش به امور نیکوکارانه مربوط به کودکان بی‌سرپرست، اتفاق مثبتی است. حضور سرمایه بخش خصوصی می‌تواند به تولید و اجرای آثار فرهنگی کمک کند، اما روی دیگر آن، تأثیرگذاری بر سلیقه عمومی است. 

برندهای بزرگ فقط حامی فرهنگ نیستند؛ به‌تدریج در شکل‌گیری ذائقه فرهنگی نیز سهم پیدا می‌کنند. مهم آن است که تئاتر به ویترین تبلیغاتی برندها تبدیل نشود. ۴. کودکان، برگ برنده نمایش

مهم‌ترین امتیاز «آرزوهای کوچک» گروه بازیگران کودک و نوجوان آن است. یک  دوجین بازیگر کودک که نه‌تنها حضوری تزئینی ندارند، بلکه بار اصلی اجرا را به دوش می‌کشند. آنها هماهنگ، مسلط و پرانرژی‌اند و در بسیاری از لحظات حتی از بازیگران بزرگسال پیشی می‌گیرند. 

غزل شاکری و سیامک صفری نیز در تعامل با این گروه، گاه میدان را به آنها واگذار می‌کنند.  ۵. رایان سرلک؛ بازیگری باهوش و شش‌دانگ …