محسن خلیلی و بزنگاه «تصمیم‌گیری»

خود وی این لحظه را چنین روایت کرده است: « روز کودتا علیه مصدق، در محل کوی دانشگاه در امیرآباد بودم که صدای انفجار و شلوغی را شنیدم و به سمت خانه مصدق حرکت کردم. وقتی به خانه مصدق رسیدم عده‌ای مشغول غارت خانه مصدق بودند و من از دیدن این وضع به‌شدت منقلب شدم، گریه‌کنان خودم را از خیابان کاخ به خیابان دربند کوچه خلیلی رساندم. این مسیر شاید سه ساعت طول کشید. من با خود بسیار فکر کردم. از خودم پرسیدم محسن آیا کسانی که منزل مصدق را غارت می‌کردند آمریکایی بودند؟ پاسخ منفی بود. تمام آنان هموطنان خودمان بودند. از دیدن این وضعیت درس بزرگی آموختم، اینکه مردم گرسنه و دچار فقر فرهنگی و غیرمتشکل و پراکنده قابل اتکا نیستند و نمی‌توان با آنان جریانی پایدار برای توسعه و پیشرفت کشور شکل داد و کشور را ساخت (مراسم گرامیداشت محسن خلیلی در انجمن مفاخر فرهنگی- ۱۳۹۱.۰۹.۱۸)

لحظه نفس‌گیر تصمیم «سخت» جوان ۲۴ ساله تازه فارغ التحصیل شده از دانشکده فنی که «محسن خلیلی» آینده را ساخت و اگر چه خود وی را از لذت‌ها و خوشی‌ها و راحتی‌ها و موفقیت‌های فردی و خانوادگی که بسیاری از هم‌نسلانش با تصمیم‌های «راحت» تجربه کردند، محروم و «تنها» کرد اما جامعه‌ای را مرهون تصمیم خود ساخت. چنانکه در نوشته‌ای در همان روزها نوشت: «راه خانه ما سخت است. آنجا جای درنگ نیست، مهمان ما هم که به نام رنج، ترس، غم و فراق و شکایت بودند خسته شدند و رفتند. ما یاوران بی‌نام و نشانیم ما یار بی‌کسانیم. به چشم کس نمی‌آییم». گاز را به خانه ایرانیان آورد و زنان را از «سیاه‌کاری مطبخ» رهایی بخشید و جنگل‌ها را از قطع و سوزاندن درختان و صنعت را مجهز به منبع جدید انرژی و ابزار و وسایل گاز سوز و شبکه توزیع کرد. …