یک آتش‌بس پایدار، همواره محصول نوعی «ثبات راهبردی» است؛ وضعیتی که در آن، طرفین نه‌تنها توان ضربه دوم (متراکم و فلج‌کننده) یکدیگر را معتبر می‌دانند، بلکه آستانه‌ها و خطوط قرمز را نیز چنان پیش‌بینی‌پذیر می‌یابند که به این باور قطعی می‌رسند که «اقدام نظامی، بسیار پرهزینه‌تر از عقب‌نشینی یا پذیرش وضع موجود …