گزارش‌های رسانه‌ها عنوان می‌کند که از اول تا ۱۷ مهر امسال ۳۱ حادثه در محیط و مشاغل کارگری ۱۸ استان کشور اتفاق افتاده که در این حوادث، ۷۸ کارگر مصدوم و ۲۸ کارگر کشته شده‌اند. بیشترین تعداد کشته‌شدگان این حوادث مربوط به سقوط از ساختمان یا پروژه در حال ساخت با ۱۱ جان‌باخته است و ریزش یا گازگرفتگی معدن با ۵ جان‌باخته، سقوط یا گاز گرفتگی چاه با ۴ جان‌باخته، گازگرفتگی در کارخانه و کارگاه با ۳ جان‌باخته، واژگونی خودروی حامل کارگران با ۳ جان‌باخته و ترکیدگی لاستیک و کار با دستگاه با یک جان‌باخته در ردیف‌های بعد هستند.
در حالی که برای کار رسانه‌ای، آمارهای جسته و گریخته اما قابل استفاده، به هر حال جمع بندی می‌شود اما هنوز در میان دست اندرکاران، در رسیدن به آماری درست در این عرصه مشکل وجود دارد.
سازمان تأمین اجتماعی برای سال ۱۴۰۴ از ۶۶۸ فوت ناشی از حادثه کار در میان افراد تحت پوشش خود خبر می‌دهد، در حالی که پزشکی قانونی تنها در ۱۱ ماه نخست همان سال، هزار و ۸۷۹ مورد فوت ناشی از حوادث محیط‌های کاری را ثبت کرده است. این فاصله، پرسشی جدی پیش روی دستگاه‌های مسئول می‌گذارد: چرا آمارها تا این اندازه متفاوت‌اند و برای فهم دقیق‌تر ابعاد مرگ‌های ناشی از حوادث کار، چه اطلاعاتی هنوز در دسترس نیست؟
سازمان تأمین اجتماعی تنها آمار بیمه‌شدگان خود را ثبت می‌کند. پزشکی قانونی اما پرونده‌های فوت ارجاع‌شده را بررسی می‌کند؛ پرونده‌هایی که شامل کارگران رسمی، غیررسمی، ساختمانی، پروژه‌ای، اتباع و حتی کسانی می‌شود که هیچ شناسنامه‌ی بیمه‌ای ندارند. وقتی آمار وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی برای سال ۱۴۰۳ را نیز کنار هم می‌گذاریم—۶۹۳ فوتی در برابر حدود ۱۹۸۶ فوتی پزشکی قانونی—الگوی تکرارشونده‌ای نمایان می‌شود: نظام آماری رسمی، واقعیت را به اندازه‌ی پوشش بیمه‌ای‌اش کوچک می‌کند. شکاف …
دانلود از کافه بازار
