بازار
قایقرانی ایران در سال‌های گذشته نشان داده بود که می‌تواند در بازیهای آسیایی برای کسب مدال و افتخارآفرینی برای کاروان ایران رقابت کند. سه مدال در گوانگژو ۲۰۱۰، پنج مدال در اینچئون ۲۰۱۴، سه مدال در جاکارتا ۲۰۱۸ و سه مدال در هانگژو ۲۰۲۲، سابقه‌ای است که جایگاه این رشته را در ساختار ورزش ایران و رقابت‌های آسیایی قابل توجه می‌کند. امروز اما رسیدن از سه مدال به یک مدال، نشان‌دهنده کاهش تدریجی جایگاه قایقرانی ایران در آبهای آرام قاره کهن است.
قایقرانی ایران در شرایطی با یک مدال برنز از ناگویا به خانه بازگشت که سایر مدعیان آسیایی در این بازی‌ها جهش چشمگیری در جدول توزیع مدال‌ها داشتند. چین، قزاقستان و ازبکستان طی سال‌های گذشته سرمایه‌گذاری و حضور مستمر خود را در قایقرانی حفظ کرده‌اند و نتایج آنها نشان می‌دهد که رقابت در سطح اول آسیا به استمرار و برنامه‌ریزی بلندمدت نیاز دارد. فاصله زمانی میان حضور در مسابقات، محدود شدن اعزام‌ها و کاهش تعداد ورزشکارانی که فرصت رویارویی با رقبای خارجی را پیدا می‌کنند، در چنین شرایطی می‌تواند هزینه سنگینی برای تیم ملی ایران داشته باشد.
در ناگویا، علی آقامیرزایی و پیمان قویدل در کایاک دونفره ۵۰۰ متر مردان توانستند تنها مدال ایران در این بازی‌ها را به دست آورند. فاصله آنها با قایق طلایی کره جنوبی حدود یک ثانیه بود؛ فاصله‌ای که نشان می‌دهد ایران در برخی مواد همچنان توان رقابت برای رسیدن به سکو را دارد. اما چالش کلیدی این است که یک نتیجه موفق نمی‌تواند ضعف گسترده‌تر در عمق تیم و تعداد مواد مدال‌آور را پوشش دهد. حضور ۹ ورزشکار در فینال‌ها و کسب تنها یک مدال، تصویر تیمی را نشان می‌دهد که برای بازگشت به سطح گذشته، نیازمند برنامه‌ای استاندارد و حرفه‌ای‌تر … …
