بازار
اما هستند سینماگرانی که بواسطه حرفه ای بودن و کاربلد بودن شان نیاز به رفتن به این مسیر را ندارند و اگر هم در جشنواره خارجی شرکت می کنند و مقام می آورند به خاطر سیاه ساختن، سیاه نمایی از مردم و کشورشان و حتی نوع پوشش شان نیست، بلکه جایزه ای هم اگر می گیرند برای هنر، توان و کاربلدی شان است.
مثلا، «مجید مجیدی» بار دیگر هم فیلمش را به جشنواره‌ای فرستاد که آن کشورهیچ تعهد خاصی به ایران و ایرانی نداشت. «غذای نیمروز» جایزه بزرگ بهترین فیلم سی‌ویکمین جشنواره بین‌المللی بوسان را گرفت. این فیلم، داستان معلم قراردادی در روستایی دورافتاده در چابهار است؛ قصه‌ای از همان ایران واقعی که بعضی‌ها ترجیح می‌دهند در جشنواره‌های خارجی نشان داده نشود.
بیشتر بخوانید: نطق حماسی مجید مجیدی در جشنواره بوسان
اتفاق اصلی نه صرفا در فیلم «غذای نیمروز مجیدی» بلکه روی صحنه افتاد. مجیدی جایزه فیلمش را به مردم ایران تقدیم کرد. از رنج مردم در جنگ و فشار تحریم‌ها و به ویژه جنایت علیه کودکان مدرسه میناب گفت. از کشته شدن غیرنظامیان و سختی زندگی روزمره حرف زد و آرزوی دنیایی بدون جنگ کرد.
این بار، در سالن اهدای جایزه جشنواره بوسان، کارگردان ایرانی سخنرانی نکرد تا حاضران را از انتخاب شان راضی نگه دارد؛ بلکه آنچه را گفت که مردمش تجربه می‌کنند. او روایت گر سختی های مردم ایران بود؛ سختی هایی که بخش عمده ای از آن به دلیل تحریم های ظالمانه و ناجوانمردانه و حتی جنگ غیرعادلانه بر آنها تحمیل شده است. خب مردانگی هم یعنی همین ساده‌گویی و صادق بودن. … …
