بازار
برای دیدن این زندگی پنهان باید صبور بود؛ ساعت‌ها راه رفت، از مسیرهای دشوار گذشت، در سرما و گرما گشت زد و گاهی بدون آنکه حتی نشانی از حیوانی دیده شود، به پاسگاه بازگشت اما محیط‌بانان فقط برای رصد حیات وحش به کوهستان نمی‌روند. آنان باید مراقب رد پای شکارچیان باشند، جلوی چرای غیرمجاز دام را بگیرند، از گیاهانی محافظت کنند که بی‌رویه از خاک جدا می‌شوند و در برابر تخریب زیستگاه‌هایی بایستند که هر روز ممکن است کوچک‌تر شوند.
محیط‌بانی شغلی نیست که بتوان دشواری‌هایش را فقط با تعداد گشت‌ها، تخلف‌های ثبت‌شده یا سلاح‌های کشف‌شده سنجید. بخشی از سختی آن در مسیرهای سنگلاخی و شب‌های سرد است؛ بخشی در لحظه‌های پرخطر مواجهه با شکارچیان و بخشی هم در دلتنگی‌هایی که جایی در گزارش‌های اداری ندارند. در روزهایی که خانواده دور هم جمع می‌شوند، تولدی را جشن می‌گیرند یا منتظر بازگشت یکی از عزیزانشان هستند، ممکن است محیط‌بانی در دل کوهستان، کیلومترها دورتر از خانه مشغول انجام وظیفه باشد.
حتی آنطورکه اعلام شده تاکنون ۱۵ محیطبان شهید شده اند و ۳۷۴ نفر در مسیر عشق طبیعت جانباز شده اند که اعداد قابل توجهی است.
روز محیطبان مصادف با ۸ آبان ماه فرصتی است برای شنیدن همین روایت‌های کمتر گفته‌شده؛ روایت مردانی که حفاظت از طبیعت برایشان فقط یک مسئولیت شغلی نیست بلکه تعهدی است به زندگی، به آینده و به نسلی که هنوز فرصت دیدن بسیاری از زیبایی‌های این سرزمین را پیدا نکرده است.
به همین بهانه، خبرنگار ایسنا همراه ابراهیم چرخه - مسئول پاسگاه سرمحیط‌بانی کن و سولقان - که امسال محیطبان نمونه استان تهران شد، قدم به ارتفاعات می‌گذارد؛ جایی که رد حیات وحش را باید میان صخره‌ها و بوته‌ها جست‌وجو کرد و برای شناخت زندگی محیط‌بانان، گاهی باید بیشتر از آنچه دیده می‌شود، به آنچه ناگفته مانده است گوش سپرد. خرس‌ها همین نزدیکی بودند؛ اما ما نمی‌دیدیمشان! …
