بازار
شاگردی به نام میلاد داشت که پسری پرتلاش و بااستعداد بود. میلاد دوست داشت هرچه زودتر تمام فوت وفن های این حرفه را یاد بگیرد، اما گاهی آن قدر برای سریع تر شدن عجله می کرد که جزئیات مهم را نادیده می گرفت.
استاد رحیم همیشه به او می گفت: «در کار، سرعت مهم است؛ اما اگر سرعت باعث شود کیفیت را فراموش کنی، آخر کار مجبور می شوی همه چیز را از اول انجام بدهی.»
میلاد سر تکان می داد و قول می داد بیشتر دقت کند.
یک روز مشتری قدیمی کارگاه، یک جفت کفش چرمی گران قیمت برای تعمیر آورد. کفش ها برای مراسم مهمی لازم بودند و مشتری تأکید کرد که تا عصر روز بعد آماده باشند.
استاد رحیم به دلیل کاری ضروری مجبور شد برای چند ساعت از کارگاه بیرون برود. پیش از رفتن، کفش ها را به میلاد سپرد و توضیح داد که کدام قسمت باید تعمیر شود.
میلاد با اعتمادبه نفس کار را شروع کرد. اما هنگام بریدن تکه ای از چرم، اندازه را اشتباه گرفت و بخشی از کفش را بیش از حد برید. وقتی متوجه اشتباهش شد، رنگ از صورتش پرید.
هرچه تلاش کرد، نتوانست آن قسمت را به حالت اول برگرداند. کفش دیگر با روش معمول قابل تعمیر نبود و تهیه چرم مشابه نیز زمان می برد.
میلاد به ساعت نگاه کرد. چند ساعت بیشتر تا بازگشت استاد باقی نمانده بود.
با خودش فکر کرد: «اگر حقیقت را بگویم، استاد از من ناامید می شود. شاید بتوانم طوری درستش کنم که کسی متوجه نشود.»
او چند بار تلاش کرد اشتباهش را پنهان کند، اما هر بار نتیجه بدتر شد. سرانجام ابزار را کنار گذاشت و روی صندلی نشست. فهمیده بود که پنهان کردن اشتباه، آن را از بین نمی برد.
وقتی استاد رحیم برگشت، با دیدن کفش ها متوجه شد مشکلی پیش آمده است.
پرسید: «میلاد، چه اتفاقی افتاده؟»
میلاد سرش را پایین انداخت و همه چیز را تعریف کرد. سپس گفت: «می دانم اشتباه بزرگی کرده ام. اگر لازم باشد، هزینه تعمیر را از دستمزدم کم کنید. فقط نمی خواستم دروغ بگویم.»
استاد رحیم مدتی به کفش ها … …
