رنجِ کارِ زنانه؛ زنانی که خدمات امور منزل را انجام می‌دهند | آخرین خبر

شفق ‌محمدحسینی| کسی نمی‌دانست مهری هر روز صبح که از خانه بیرون می‌زند و کیف کوچکی به دست می‌گیرد، تا غروب که تاریکی می‌ریزد بر آسمانِ اطراف تهران، چه می‌کند؟ در و ‌‌همسایه که پرس ‌و ‌جو می‌کردند، مهمانی و خانه اقوام را بهانه می‌کرد و قوم و خویش که زنگ می‌زدند، پشت تلفن می‌گفت در خانه است. هیچ‌کس حتی خواهرش نمی‌دانست مهری چند روز در هفته به خانه‌های مردم می‌رود تا کمک‌خرج شوهرش باشد.

بسیاری از زنان درحالی به نظافت خانه‌های مردم می‌پردازند که این شغل حتی یک تعریف و یک عنوان مناسب هم ندارد، دیگر بیمه و حقوق کافی بماند برای بعد. اغلب افراد می‌گویند کارگر یا نظافت‌چی و این همه بی‌مهری نسبت به آنان نیست، درصد قابل‌توجهی از کارفرمایان که اغلب زنان هستند، گاه رفتار نامناسبی با آنها دارند یا از یک زن انتظار دارند که وسیله‌های سنگین خانه را جابه‌جا و تمیز کند. درصدی از این زنان که متاسفانه به حقوق خود آگاهی کافی ندارند، گاهی حقوقی بسیار کمتر از آنچه استحقاقش را دارند، دریافت می‌کنند و کارفرما به اصطلاح سرشان را کلاه بزرگی می‌گذارد که به ‌این ‌همه زحمت و درد جسمی و روحی شغلی که حتی عنوان مناسبی هم برایش وجود ندارد، نمی‌ارزد. آنها ترجیح می‌دهند که کسی نداند به چه کاری مشغول هستند و دلیل آن هم طبق گفته خودشان واکنش نامناسبی است که برخی دارند. قدیم‌ترها می‌گفتند کار که عار نیست، اما وقتی همه با دهان باز و قیافه‌ای متعجب زل می‌زنند به زنانی که به ‌جای ‌اینکه از دیگران کمک بخواهد، آستین‌هایش را بالا زده و نان بازوی خودشان را می‌خورند، آنها ترجیح می‌دهند که مورد قضاوت قرار نگیرند و صحبتی از شغل ‌واقعی خود نکنند. …