اما خیلی زود، موجی از نقدها و واکنش‌های تند در میان هنرمندان، منتقدان و مخاطبان جدی هنر به راه افتاد؛ موجی که از دل یک پرسش ساده اما مهم بیرون می‌آمد که آیا واقعا هر چیزی که روی دیوار می‌رود، هنر است و هر گردهمایی پرحجمی، شایسته عنوان یک «رویداد هنری»؟ روایت‌های تلخی از وضعیت کیفی این نمایشگاه قابل مشاهده است؛ رویدادی که به نظر می‌رسد در آن به هیچ استانداردی در گزینش آثار رحم نشده است.
از نقاشی روی تی‌بگ‌های خشک‌شده و تصویرسازی‌های دم‌دستی با قهوه گرفته تا کلاژهای آشفته و بدساخت، پرتره‌های سیاه‌قلم خشک و بی‌روح و انبوهی از تابلوهای دکوراتیو و تزئینی که پیش‌تر بارها و بارها در اکسپلور اینستاگرام و پینترست مصرف شده‌اند. بخش بزرگی از منتقدان و بازدیدکنندگان تخصصی تخمین می‌زنند که حجم قابل‌توجهی از آثار به نمایش درآمده در این رویداد، فاقد حداقل‌های لازم از نظر پختگی ایده، تکنیک و زبان بصری بوده‌اند و چند اثر خوب و قابل دفاع حاضر در نمایشگاه نیز در میان این انبوه آثار ضعیف گم شده و به پای بقیه سوخته‌اند.
«ترین‌ها» جای کیفیت را می‌گیرند …
دانلود از کافه بازار
