بازار
رضوانه رضایی پور/ گروه سیاسی: چرا در نظام تصمیم‌گیری کشور، با وجود اینکه تصمیم نهایی در نهادهای بالادستی نظیر شورای عالی امنیت ملی اتخاذ می‌شود، باز هم برخی افراد و جریان‌ها پس از نهایی‌شدن تصمیم دست به نقدهای مخرب و مانع‌تراشی می‌زنند؟
برای پاسخ به این مسأله باید به سه محور اساسی توجه کرد. مسأله اول و شاید بنیادی‌ترین چالش این است که در کشور ما هنوز یک «اجماع فراگیر بر سر منافع ملی» در میان گروه‌های مختلف سیاسی شکل نگرفته است. در کشورهای توسعه‌یافته - اعم از نظام‌های لیبرال یا سوسیال‌دموکرات نظیر کشورهای حوزه اسکاندیناوی - تعریف منافع ملی کاملاً ملموس و پذیرفته‌شده است و احزاب رقابت‌های خود را ذیل همان مرزهای تعریف‌شده سامان می‌دهند. حتی در ایالات متحده، علیرغم رقابت‌های شدید جناحی میان جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها، خطوط اصلی سیاست خارجی و منافع راهبردی کشور در عرصه بین‌الملل تفاوتی اساسی نمی‌کند؛ چراکه چارچوب منافع ملی مشخص است. متأسفانه در ایران به سبب فقدان این توافق مفهومی، با کلان‌ترین مسائل کشور نظیر پرونده هسته‌ای یا روابط راهبردی خارجی، برخورد بعضاً قبیله‌ای، جریانی و حزبی صورت می‌گیرد. اگر پیش از این بر سر هسته سخت منافع ملی به اشتراک نظر رسیده بودیم، تصمیمات نهادهای عالی این‌گونه دستخوش تلاطم و مخالفت‌های پسا‌تصمیم نمی‌شد.
با توجه به اینکه نقد سازنده و مسئولانه باید از کانال احزاب و نهادهای مدنی انجام شود، چگونه می‌توان در چارچوب حکمرانی واحد، زمینه نقد سازنده از طریق احزاب را فراهم کرد تا در دام تضعیف تصمیم‌گیری‌های کلان نیفتیم؟ چرا احزاب فعلی توان این نقش‌آفرینی را ندارند؟ …
