دو یافته گزارش با انتظارات رایج همخوانی ندارد. نخست اینکه زغال‌سنگ بیش از پیش‌بینی‌های قبلی در سبد انرژی آسیا می‌ماند. تقاضای منطقه‌ای در ۱۰سال آینده تقریبا ثابت می‌ماند؛ چون کاهش مصرف در چین را رشد مصرف در هند و جنوب‌شرق آسیا جبران می‌کند. به بیان دیگر، زغال‌سنگ از صحنه کنار نمی‌رود و فقط جابه‌جا می‌شود. دوم اینکه گاز در ۵ تا ۱۰ سال آینده کندتر رشد می‌کند؛ چون کشورها برای تولید برق به زغال‌سنگ و انرژی‌های تجدیدپذیر اولویت می‌دهند. اما این پایان ماجرا نیست. مصرف گاز در بلندمدت و با رشد تقاضای صنایع می‌تواند دوباره بالا بیاید. برای صادرکنندگان گاز وLNG، یعنی کشورهایی که چشم به بازار آسیا دارند، پیام گزارش دو لایه است: چند سال سخت‌تر در پیش است، اما بازار از دست نرفته است. وقتی جنگ نشان می‌دهد گاز وارداتی از مسیرهای پرخطر می‌گذرد، زغال‌سنگ که در بسیاری از کشورهای آسیایی منبع داخلی دارد، جذابیت امنیتی پیدا می‌کند، حتی اگر از نظر اقلیمی پرهزینه باشد. امنیت انرژی گاهی با اهداف اقلیمی در تعارض می‌افتد و نمی‌توان آن را نادیده گرفت. امنیت از راه تولید داخلی
در سوی دیگر، انرژی‌های تجدیدپذیر شتاب می‌گیرند، به‌ویژه در هند و جنوب‌شرق آسیا. مک‌کنزی انتظار دارد تا ۲۰۴۰ سالانه حدود ۳۰۰میلیارد دلار در نیروگاه‌های خورشیدی و بادی سرمایه‌گذاری شود. یعنی نزدیک به یک‌سوم کل رقم سالانه یک تریلیون دلاری، به انرژی‌هایی می‌رسد که سوخت وارداتی لازم ندارند. سوخت‌های زیستی هم نقش مکمل دارند. گزارش برآورد می‌کند این سوخت‌ها در ۲۰۴۰ می‌توانند جای ۹۰ تا ۱۰۰میلیارد دلار واردات سوخت … …
دانلود از کافه بازار
