جامعه‌شناسی خیزش های خیابانی پاریس

آرمان امروز : موریل زاگها در نشریه «انگلسبرگ ایدیاز» استدلال می‌کند که ناآرامی‌های اخیر فرانسه، برخلاف خیزش‌های تاریخی ۱۷۸۹ یا مه ۱۹۶۸، نماینده یک «انقلاب بدون آرمان‌شهر» است. اگر جنبش‌های گذشته در افق ذهنی خود دست‌یابی به اصلاحات بنیادین یا آرمان‌های والای اجتماعی را جست‌وجو می‌کردند، موج جدید اعتراضات به سرعت زیر سایه وندالیسم کور، خشونت بی‌پروا و تخریب اموال عمومی توسط گروه‌های گمنام قرار گرفته است. این خیزش که فاقد ایدئولوژی منسجم، رهبری و افق روشن سیاسی است، فرآیند «نا-متمدن‌شدن» (décivilisation) و گسست عمیق هویتی را آشکار می‌سازد؛ طغیانی که نه برای ساختن آینده‌ای آرمان‌شهری، بلکه حاصل خشم انباشته، انسداد اجتماعی و پسرفت تمدنی در فرانسه‌ی معاصر است.

گروه اندیشه: تنظیم، اصلاح و ویرایش: فروزان آصف نخعی: تحلیلی که مطالعه می کنید از موریل زاگها (Muriel Zagha) منتشر شده در وبسایت نشریه دیجیتال «انگلسبرگ ایدیاز» (Engelsberg Ideas) در ۸ اکتبر ۲۰۲۶ است؛ مجله‌ای تحلیلی و معتبر که آرای اندیشمندان برجسته علوم انسانی، تاریخ‌نگاران، فیلسوفان و تحلیل‌گران ژئوپلیتیک را منعکس می کند. زاگها در مقاله خود به شورش های اخیر فرانسه می پردازد. از نظر او تصاویر سطل‌های آشغالِ به‌آتش‌کشیده، خیابان‌های مسدودشده، آتش‌سوزی در دبیرستان‌ها و درگیری‌های سنگین خیابانی با پلیس ضدشورش در پاریس و سایر شهرهای فرانسه، در نگاه نخست صحنه‌هایی تکراری از فرهنگ سیاسی کشوری به نظر می‌رسند که اعتراض و اعتصاب را به ابزاری دائمی برای چانه‌زنی با ساختار متصلب قدرت تبدیل کرده است. از خیزش‌های دهقانی «ژاکری» در قرن چهاردهم و انقلاب بزرگ ۱۷۸۹ گرفته تا جنبش دانشجویی-کارگری مه ۱۹۶۸ و خیزش جلیقه‌زردها در سال ۲۰۱۸، خیابان در فرانسه همواره صحنه بازآفرینی اسطوره‌های آرمان‌شهری و مطالبات مستقیم مدنی بوده است. با این حال، تحلیل موریل زاگها نشان می‌دهد که موج جدید ناآرامی‌ها-که ابتدا از اعتراضات دانش‌آموزی در دبیرستان‌های فرسوده و محروم «کرتی» و «سن-دنی» علیه کمبود امکانات آموزشی آغاز شد-تمایزی بنیادی و نگران‌کننده با سنت انقلابی گذشته دارد. …