بازار
ـ منصور اسم مرا گفته. لیلا گفت.
امیر نزدیک رها آمد. سامان از کنار میز پذیرش تکان نخورد. هیچ کس نمی دانست لیلا با شنیدن این خبر چه خواهد کرد.
ـ درست گفته؟ رها پرسید.
لیلا به جای پاسخ، روی صندلی نشست. دست هایش را روی زانو گذاشت و گفت:
ـ بگذار اول چیزی را که خودش گفته بشنوم.
رها پیام مامور را برایش خواند. لیلا با شنیدن نام خودش چشم هایش را بست.
ـ به او گفتم تو را از مهمانخانه دور کند. این بخش درست است. اما آن موقع نمی دانستم نامه جعلی نوشته.
ـ چرا می خواستی من بروم؟
ـ چون آن روز ماهور قرار بود مدارک پدرت را به من نشان بدهد. منصور اصرار داشت تو نباید داخل خانه باشی.
رها پرسید: ـ و تو قبول کردی؟
ـ گفت اگر کسی دنبالش آمده باشد، بودن تو در خانه خطرناک است. من هم ترسیدم. آن روزها هر خبری را که درباره سامان می شنیدیم، باور می کردیم یا از آن می ترسیدیم.
رها نمی دانست کدام بخش گفته لیلا راست است. به یاد آورد عمه اش در تمام روزهای گذشته همراهش بوده، اما درباره نامه سامان، عکس اسکله و حضور مادرش تنها وقتی حرف زده که رها خودش نشانه ای پیدا کرده است.
ـ باید به پاسگاه بیاییم. امیر گفت.
لیلا بلند شد. ـ می آیم.
سامان خواست همراه شان برود. رها به او گفت بهتر است در مهمانخانه بماند؛ گفت و گوی میان او و لیلا هنوز تمام نشده، اما رها می خواست ادامه اش در حضور مامور باشد. سامان پذیرفت. پیش از خروج، یک قدم به رها نزدیک شد.
ـ هرچه لیلا گفته باشد، تصمیم من برای برنگشتن را عوض نمی کند.
رها سر تکان داد.
ـ می دانم.
در ماشین، لیلا کنار پنجره نشست و به خیابان نگاه کرد. امیر رانندگی می کرد. رها چند بار خواست از عمه اش سؤال کند، اما هر بار به همان جمله برگشت: چرا از اول نگفتی؟ پاسخ را در مهمانخانه شنیده بود و دیگر برایش کافی نبود. …
