در تحلیل او آمده است:«بعضی اتفاقات بهخاطر آنچه رخ میدهد تعجببرانگیزند و بعضی دیگر بهخاطر نحوه مدیریت شدنشان. ماجرای اخیر هر دو ویژگی را دارد. اگر جدایی قطعی کریستیانو رونالدو در چنین شرایطی تأیید شود، شاهد یکی از غمانگیزترین و تأسفبارترین اتفاقات تاریخ تیم ملی پرتغال خواهیم بود. نه به این دلیل که یک بازیکن نمیتواند تیم را ترک کند، بلکه به این دلیل که نحوه مدیریت چنین لحظهای نیز بخشی از تاریخی است که از خود به جا میگذاریم.
نمیخواهم این تحلیل را روی خروج رونالدو از زمین، پیش از همتیمیهایش و بدون تشکر از هواداران پرتغالی حاضر در ورزشگاه، در جریان دیدار مقابل نروژ متمرکز کنم. آیا این واکنش درست بود؟ قطعاً نه. آیا میتوانیم آن را درک کنیم؟ بله. درک کردن به معنای موافقت کردن نیست. اما چه کسی تاکنون در مواجهه با ناکامی واکنش نامناسبی نشان نداده است؟ چه کسی هرگز به چند دقیقه زمان نیاز نداشته تا تعادلش را میان احساسی که تجربه میکند و رفتاری که باید از خود نشان دهد، دوباره به دست بیاورد؟ پذیرفتن اینکه رفتاری نامناسب بوده، مانع از آن نمیشود که احساسات منتهی به آن رفتار را درک کنیم.
همچنین نمیخواهم وارد بحث درباره غرور و خودخواهیها شوم. البته به نظر میرسد اصل ماجرا نیز به همین مربوط باشد. ترجیح میدهم به آنچه در نشست خبری ژرژ ژسوس دیدیم و شنیدیم، از زاویه مدیریت ارتباطات در شرایط بحرانی نگاه کنیم. چرا که صرفنظر از اتفاقاتی که میان سرمربی و بازیکن رخ داده بود، با یک موضوع علنی روبهرو بودیم که باید درباره آن شفافسازی میشد و تیم بیش از هر چیز به آرامش نیاز داشت.
ژرژ ژسوس همانطور رفتار کرد که همیشه از او انتظار میرود. این موضوع تعجبآور نیست. سبک رفتاری او شناختهشده است، صراحت کلامش نیز همینطور و شیوه آشفته و نامنسجم صحبت کردنش هم بخشی از ویژگیهای همیشگی اوست. این تحلیل نیز به هیچوجه قصد ندارد صلاحیت فنی سرمربی تیم ملی را زیر سؤال ببرد. مسئله این است که چرا موضوعی با چنین حساسیتی، از آمادگی ارتباطی دقیقتر و حسابشدهتری برخوردار نبود؟ …

بازار

































































































































































