بازار
شور و علاقه فرانسوی‌ها به اعتراض در اروپا زبانزد است.
در چند سال گذشته، بارها شاهد بوده‌ایم که کشاورزان خشمگین از مقررات پرهزینه، کود حیوانی را به سوی ساختمان شهرداری‌ها پرتاب می‌کنند و جوانان نقاب‌پوش نیز در حومه‌های محروم شهرها، هر از گاهی نارنجک‌های دست‌ساز به سمت نیروهای ضدشورش پرتاب می‌کنند.
بیش از سه هفته است که هزاران دانش‌آموز ورودی دبیرستان‌ها را مسدود کرده و اعتراض‌های خود را به خیابان‌ها کشانده‌اند.
قرار است اتحادیه‌های کارگری و چهره‌های شاخص جنبش موسوم به «جلیقه‌زردها» نیز به دانش‌آموزان ملحق شوند.
سباستین لکورنو، نخست‌وزیر فرانسه، گفت با داغ‌تر شدن فضای سیاسی در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری سال آینده، خشم دانش‌آموزان مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرد.
جنبش جلیقه‌زردها از سال ۲۰۱۸ بیش از یک سال علیه افزایش هزینه‌های زندگی اعتراض کرد و به یکی از طولانی‌ترین جنبش‌های اعتراضی تاریخ فرانسه تبدیل شد.
ژروم رودریگز، از چهره‌های شاخص جنبش جلیقه‌زردها، از اینستاگرام برای تشویق مردم به شرکت در تظاهرات استفاده کرده است.
او در ویدئویی گفت این اعتراض‌ها باید به کسانی صدا بدهد که «می‌خواهند بتوانند زندگی آبرومندانه‌ای داشته باشند، دیگر مجبور نباشند تک‌تک سنت‌ها را حساب کنند و مجبور نباشند میان غذا خوردن و رانندگی یکی را انتخاب کنند».
او افزود: «خشم حزب سیاسی ندارد. یخچال خالی حزب سیاسی ندارد.»
پس در دومین اقتصاد بزرگ اتحادیه اروپا چه خبر است؟
ناآرامی اجتماعی، هزینه‌های سرسام‌آور استقراض دولت، پارلمانی عمیقا دوپاره و ظاهرا رفت‌وآمد مداوم نخست‌وزیران مستاصل فرانسه؛ شش نخست‌وزیر در پنج سال گذشته که همگی مدعی بوده‌اند می‌خواهند بدهی عمومی کشور را کاهش دهند.
آیا فرانسه در آستانه نقطه شکست قرار دارد؟ و این وضعیت برای منطقه یورو، که فرانسه بخش بسیار مهمی از آن است، چه معنایی دارد؟
آن-لور دلات، اقتصاددان، به من گفت: «نمی‌توان فرانسه را با بحران بدهی یونان در سال ۲۰۱۲ یا آرژانتین در سال ۲۰۰۱ مقایسه کرد. بازارهای مالی هم این را می‌دانند.» …
