بازار
هنگامی که کارشناسان از داربست‌های موقت بالا می‌رفتند و برای پاک‌کردن آلودگی‌ها از آب مقطر و کاغذ جاذب ژاپنی استفاده می‌کردند، فرصتی کم‌نظیر یافتند تا شاهکارهای پررنگ‌ولعاب میکل‌آنژ را از فاصله‌ای نزدیک مشاهده کنند.
آنها هنگام نمایان شدن رنگ‌های اصلی نقاشی دیواری عظیم داوری واپسین که پشت محراب کلیسا قرار دارد، متوجه ویژگی منحصربه‌فردی در این اثر شدند. ضربه‌های قلم‌موی میکل‌آنژ حالتی موج‌دار داشتند و به نظر می‌رسید همگی هماهنگ و هم‌زمان حرکت کرده‌اند.
پائولو ویولینی، مرمت‌گر ارشد واتیکان، در گفت‌وگو با تام کینگتون از روزنامه لندنی تایمز می‌گوید: «در ابتدا متوجه شدم که میکل‌آنژ با ضربه‌های موازی قلم‌مو نقاشی کرده است؛ ضربه‌هایی که اغلب بر یکدیگر عمود بودند و الگویی شبیه به هاشورزنی متقاطع ایجاد می‌کردند. اما بعد دیدم هرگاه یکی از این ضربه‌ها اندکی انحنا پیدا می‌کرد، ضربه‌های موازی دیگر نیز دقیقاً همان انحنا را داشتند. این موضوع فقط یک معنا می‌توانست داشته باشد: میکل‌آنژ از قلم‌موهای ویژه‌ای با چند سر استفاده می‌کرده است؛ قلم‌موهایی که در انتهای هر یک از شاخه‌های‌شان، یک سر کوچک قلم‌مو قرار داشته و به او امکان می‌داده با یک قلم‌موی بزرگ، چندین خط موازی ترسیم کند.»
نمونه‌ای از کاربرد قلم‌موی چندسر در ایجاد یک ضربه موج‌دار قلم‌مو.
منبع تصویر: اداره کل حکومت شهر واتیکان (SCV)، اداره موزه‌ها و میراث فرهنگی.
بررسی دقیق این نقاشی دیواری نشان داد که میکل‌آنژ دست‌کم از دو نوع قلم‌موی مشخص استفاده می‌کرده است؛ یکی با سه سر قلم‌مو و دیگری با عرضی نزدیک به ۶ اینچ (حدود ۱۵ سانتی‌متر) که ۱۰ سر قلم‌مو داشته است.
این ابزارها نه‌تنها به میکل‌آنژ کمک می‌کردند سریع‌تر نقاشی کند، … …
