اسماعیل می گوید: «من به دخترها درآمدم را نمی‌گویم. می‌گویم بدبختم و توی استارباکس قهوه می‌فروشم. باید خودم را بخواهند، نه پولم را… ». از این کلکش حسابی خنده‌ام می‌گیرد و فکر می‌کنم اسماعیل حالا حالاها تنها می‌ماند. مگر اینکه خدا واقعا پارتی بازی کند و خودش برایش ترتیب خواستگاری بدهد! 

توقعش را نداریم، اما پایه‌های ارزانِ بی‌اصالت بالاخره روزی می‌شکنند. هنگامی که یک رابطه، یک رفاقت یا حتی یک باور می‌شکند، نه فقط خودش از بین می‌رود، بلکه بخشی از روان ما را که به او تکیه داده بود به نابودی می‌کشاند.

اینجا، در کانادا، ما دو نفر از دو سوی یک جبهه‌ی خونین قدیمی به هم رسیده بودیم؛ بدون پرچم، بدون مرزهایی برای جنگیدن و بدون خشم‌های تحمیلی. حالا در آخرین ایستگاه دنیا، می‌شد با پرچم و زبانی تازه به کشفِ هم بکوشیم.